268 DE WINTERKONING, 



Het algemeen voeder bestaat uit wit en zwart zaad, of wel zwart 

 zaad alleen , en verder uit een mengsel van beschuit en hennipzaad ; 

 twee beschuiten op een handvol zaad, worden door middel van een 

 zwarte flesch op een papier goed fijngerold , zoodat de olie van het 

 zaad in de beschuit trekt. Dit belet de vinkensoorten en vooral de 

 sijsjes , het hennipzaad weg te pikken. Dit voedsel wordt niet natge- 

 maakt, en de vogels, zooals roodborst, meezensoorten , bastaardnach- 

 tegalen, houden het er zeer goed bij uit. Voorts ontbreekt het hun 

 zelden aan groenten, zooals salade, vogelmuur, paardebloem, verkens- 

 gras enz. Verder krijgen ze alles van de tafel mee wat ik zelf eet, 

 zooals vleesch, aardappelen, rijst enz. Wat hun niet past laten ze van 

 zelf wel liggen. Op dat punt zijn ze veel slimmer dan wij menschen. 



Na deze kleine kennisneming zal het niemand meer verwonderen, 

 dat mijne kleine gasten , de winterkoningen , zich daar uitermate goed in 

 t'huis gevoelden. Het duurde dan ook niet lang of ze waren menigeen 

 de baas , en menige vogel had van hunne plagerijen en baldadige speel- 

 zucht te lijden. Want klein en vlug als ze zijn , hebben de grootere 

 vogels niet eens den tijd om den bek te openen, laat staan om hen 

 te bijten ; bij elke beweging daartoe zijn ze al lang weer verdwenen 

 en doen alsof er niets gebeurd was. Er is dan ook niets wat hunne 

 aandacht ontgaat: bij het minste vreemde dat er valt op te merken 

 en dat hun verdacht voorkomt, laten zij hun scherp klinkend terrr 

 hooren. Opmerkelijk was het, hoe ze op het gezicht van de huiskat 

 niet het minst ontstelden — altijd wanneer deze zich op een eerbiedigen 

 afstand hield ; — daarentegen konden zij geen vreemde kat zien , die 

 wat anders van kleur was — al was het dan ook door een venster 

 heen — of het leventje was gaande , en dit hield niet op voor en 

 aleer de vreemde indringer of vertooning verdwenen was. Bij derge- 

 lijke gevallen hingen zij steeds aan de traliën van de kooi. 



Eens op een morgen was er in den val , die dicht bij hen stond , 

 een muis gevangen ; zoolang deze zich stilhield ging alles goed , maar 

 nauwelijks kon hij zich bewegen, of het was een geroep van belang; 

 en dit wel tot ergernis der andere vogels ; want deze , door hun geroep 

 niet wetende wat hen dreigde, vlogen op de minst verdachte bewe- 

 ging van het een of ander als bezetenen in het rond. Later ging dat 

 beter; al te dikwijls bedrogen, namen ze er doodeenvoudig geen notitie 

 meer van. 



Brehm schrijft dat ze bij gevaar wegkruipen; nog maar eenmaal 



