STEENKOLEN, EEN GOUDMIJN VAN KLEUREN. 333 



het weefsel daarmee gedrukt was, in de lucht tot zwavelzuur koperoxyd. 



Ofschoon de groene, bruine, gele en zwarte anilin-kleuren in frisch- 

 heid en glans weinig behoeven onder te doen voor het anilin-rood, 

 -blauw en -violet, staan zij bij deze toch ver ten achter in bestendig- 

 heid. Zij ondervinden den invloed van het zonlicht of van loogen en 

 zeepen niet zonder te verbleeken. Van een wasschen der kleedjesstoffen, 

 die met deze kleuren geverfd zijn , kan dus geen sprake zijn. De helder- 

 heid en glans heeft slechts een korten duur. Bedenkt men echter, dat 

 de kleuren het meest gebruikt worden tot het verven van dames- 

 kleedjesstoffen , dan is dat kortstondig bestaan dier kleuren in het 

 zonnig daglicht een minder groot bezwaar dan het schijnt. Wij 

 weten het immers maar al te goed , dat bestendigheid van vorm 

 en kleuren het allerminst begeerd wordt in het bal- of wandelkleed der 

 dames. Wat heden nieuw wordt aangetrokken , moet morgen oud zijn en 

 door iets nieuws vervangen worden. Maar dan ook — het zij ter eere 

 onzer dames gezegd — wenschen zij de stof goedkoop. De betrekkelijk 

 lage prijs der anilinkleuren verhindert dit niet, integendeel kan aan 

 dien wensch voldoen. 



Met uitzondering van het anilinzwart, kenmerken zich alle anilin- 

 kleurstoffen door een bijzondere verwantschap tot dierlijke weefsels , 

 waardoor de kleuren zonder eenig bijtmiddel (mordant) op zijden of 

 wollen stoffen kunnen worden vastgelegd. Men behoeft deze daartoe 

 slechts door een bad te halen , waarin de kleurstof opgelost of verdeeld is. 



Bij het kleuren daarentegen van plantaardige weefsels is de tusschen- 

 komst van een bijtmiddel altijd noodzakelijk , 't welk hier als bemiddelaar 

 optreedt tusschen de kleurstof en het doek , en de vereeniging tusschen 

 beide tot stand brengt. Men praepareert tot dat doel het weefsel met 

 looizuur of eiwit , en brengt daarna de kleurstof op die plaatsen , welke 

 van het bijtmiddel voorzien zijn. 



Soms ook wordt de kleurstof met het bijtmiddel vermengd tot een 

 tamelijk dikke vloeistof, die uitgestreken wordt op die plaatsen , welke 

 geverfd moeten worden , waarna het doek of in de lucht of over wal- 

 sen, die door stoom verwarmd zijn, wordt gedroogd. 



Om aan het doek meer vastheid te geven , haalt men het door een strjfsel- 

 oplossing, droogt het, vouwt de stof te zamenen perst ze daarna goed ineen. 

 Men noemt dezen arbeid de appretuur , die men soms nog aanvult door 

 toevoeging van witte was aan de stijfsel-oplossing. 



