STEENKOLEN, EEN GOUDMIJN VAN KLEUREN. 335 



slaan op de werkzaamheid en den vooruitgang zijner naburen in weten- 

 schap en industrie. Doet hij dit niet, dan zal hij ondergaan in den 

 strijd om het bestaan en eindelijk wel genoodzaakt zijn een andere 

 bestemming aan zijn gronden te geven. 



Reeds tijdens plinius schijnt de meekrap toepassing gevonden te 

 hebben tot het kleuren van verschillende stoffen. Onderscheidene ge- 

 kleurde doeken van ouden oorsprong bewijzen althans de vroege be- 

 kendheid met het kleurend beginsel der meekrap. 



Later is de plant uit de Levant naar Italië, in het bijzonder naar 

 Toskane, en naar Frankrijk overgebracht. Omstreeks het midden der 

 16de eeuw hebben de Nederlanders zich op de meekrap-cultuur toege- 

 legd en met goed gevolg. 



De grootste uitbreiding heeft die cultuur tegenwoordig gevonden in 

 zuidelijk Frankrijk , in den Elsas , in de omstreken van Avignon , 

 Sicilië , Toskane , Oostenrijk , Hongarije , België , Silezië , Beijeren , in 

 den Kaukasus, Oost-Indië, Noord- en Zuid-Amerika , Algerië en in 

 Nederland, in het bijzonder in de provincie Zeeland. — Gemiddeld 

 leveren Zeeland , Gelderland en de omstreken van de Maas jaarlijks onge- 

 veer 6,000,000 KG. krap, welke tegen ongeveer ƒ30 het kilogram op 

 de markt gebracht wordt. 



De Onrust-polder produceert per hektare gemiddeld 6000 KG. ruwe 

 krap, waaruit 1000 KG. krap gewonnen wordt, na verwijdering van 

 het vuil en het drogen van den wortel in de lucht of in daarvoor 

 bestemde droogkamers, de zoogenaamde meestoven. Want van de ge- 

 heele plant wordt uitsluitend de wortel gebruikt; daarin alleen heeft 

 zich het kleurend beginsel opgehoopt. 



In Zeeland gebruikt men voor de meekrap-cultuur de aangespoelde 

 gronden, die, aan de monding der rivieren gelegen, met een ongeveer 

 2 M. dikke laag slijk bedekt zijn en , behalve leem , nog veel organi- 

 sche bestanddeelen bevatten. 



Ook in den Anna-Paulowna-polder wordt meekrap geteeld. 



Zoodra het gras de biezen begint te vervangen en het land van de 

 hooge vloeden niet meer te lijden heeft, omgeeft men het terrein met 

 een sterken dam , om het zeewater bij storm af te weren. Een cultuur 

 van andere planten moet vervolgeus het land tot de meekrap-cultuur 

 voorbereiden. Eerst na tien jaren wordt het daarvoor geschikt geacht ; 

 de aarde wordt dan tot een diepte van 10 — 12 cM. omgespit, daarna 

 met een rol goed geëffend en van onkruid gezuiverd. 



