HET WILD KONIJN IN DE OMSTREKEN VAN 

 AARDENBURG , 



IN VERBAND MET DE VERANDERINGEN VAN DEN BODEM ALDAAR. 



DOOE 



G. P. ROOS. 



Ik sta op een der bovenachterkamers van het huis de Meiboom te 

 Aardenburg. De Lente huwt zich aan den Zomer, en ik open een der 

 smalle slagvensters tegen 't Noorden, omdat zijne kleine geschilderde, 

 in lood gevatte ruitjes inij den blik naar buiten beletten , en ik staar 

 in de verte. 



De ligte morgennevel rolt zijnen sluijer samen en het schoone land- 

 schap treedt uit de nevelen te voorschijn ; alleen nog zilveren gekleurde 

 wolkjes drijven , in smalle kronkelende lijnen , golfsgewijze naar het 

 Noorden en wijzen den loop aan der stille vriendelijke wateren van 

 den Godsvliet en andere spruiten en vlieten. Links stroomen, met het 

 wassende water, de kabbelende golfjes der Hee en stuwen de rijk ge- 

 laden kielen naar zee. De torens van Oostburg , in 't Noordoosten zicht- 

 baar, rijst, door de eerste stralen van den morgen verlicht, statig 

 ten hemel. Het vlakke, door geene dijken nog verdeelde veld gelijkt 

 een groot statig woud met talrijke opene plekken. Die plekken duiden 

 zoovele plaatsen aan, waar de landman zijn koren uitzaaide of waar 

 zijne welige weiden, door tallooze vlieten besproeid, rijke kudden 

 voeden. Hier en daar stijgen donkerder zuilen omhoog en duiden de 

 plaats aan waar de herders der kudden hunne legervuren ontstoken heb- 

 ben ; die vuren zullen weldra met het doorbreken der zon gedoofd worden, 



