HET WILD KONIJN IN DE OMSTREKEN VAN AARDENBURG. 377 



als de herders na de vermoeiende nachtwake hunne wapenen afleggen en 

 zich in de veldhut ter ruste begeven, de verdere wacht aan de trouwe 

 honden overlatende. Uit de boschjes van elzen- en eiken -struikgewas 

 verheffen zich zware stammen, met breede kruinen gedekt, eiken in 

 wier schaduw het everzwijn rust, of witte berken die heerlijk door het 

 groen schitteren, piramidale linden en beuken wier hangend loof rijk 

 is aan koele schaduw en waartusschen zilveren sparren en donkere 

 dennen, aangenaam geschakeerd door het zacht groen der lorken of 

 larixen, het vriendelijk licht des hemels zoeken. Ook de blauwe esch 

 en de ranke bleekgroene wilg, ongeknot door de hand des menschen, 

 ontbreken niet. In het plechtig duister dier bosschen doolt de wolf 

 rond , zoekende of hij een van de kudde verwijderd schaap zou kunnen 

 verslinden, en bespiedt de beer de nijverheid der bijen op wier honig 

 hij belust is. De slimme vos loert van tusschen de struikeu op snip 

 of patrijs , evenals op de gepluimde bewoners van hoenderhoi of een- 

 denvijver. De trage das bespied de schuwe hazen en konijnen, en de 

 egel zet zijne stille wandeling voort om slakken en torren te verza- 

 melen voor zijne jongen , terwijl het eekhoorentje door de takken hup- 

 pelt, om, waar eikel of beukennoot nog niet gerijpt zijn , zich te ver- 

 zaden aan de jeugdigste spruitjes van het boomloof of de versche 

 naalden der dennen. Raven en kraaien , de geduldige reiger , de waak- 

 zame ooievaar, de ruwe havikken, valken en buizerts beloeren de 

 kleine gevederde zangers en vischjes , doch zetten leven en beweging bij 

 aan het statige landschap. 



Ook de mensch betreedt dezen, pas uit de hand der natuur tot 

 rust gekomen bodem , en de bosschen weergalmen van den klank der 

 bijl, en de velden zwoegen onder den last der oogsten van den nog 

 maagdelijken grond, 't Is dan ook eene welbevolkte streek , al verge- 

 noegt ieder landzaat zich met eenen kleinen akker en weinige runde- 

 ren. We staan naar het Noorden, waar ons de Zwingolf, de oude 

 Sincfala , het lichaam der zee genoemd , tegenblinkt , en waarlangs zich 

 de oude Yevendijk verheft. In 't Noordwesten verheft zich Lammins- 

 fliet gezegd ter Sluis, met het liefelijk Brungheers, onder den rook 

 der stad, aan de havenplaats van den ouden vliet. Eecht voor ons 

 ligt Slepeldam, de voorhaven van Aardenburg, en tusschen dit en Sluis 

 zien we ter Cruce. Oostwaarts van Slepeldam rust ons oog op Coxyde, 

 en meer nog naar 't oosten op Passegeulemeulen en Diedcrikskasteel. 

 Voor ons, ten zuiden van Slepeldam breidt zich Havekenswerve aan 



