HET WILD KONIJN IN DE OMSTREKEN VAN AARDENBURG. 379 



een enkel muurbrok , een statige kerk met sierlijken ranken toren , te 

 deftig en degelijk om het werk der jongste eeuwen te zijn, ons be- 

 wijzen dat die drie plaatsen thans gedaald zijn tot geringe marktvlek- 

 ken, schoon nog lang gepronkt hebbende met den naam van stad. 



De natuurlijke en staatkundige beroeringen hebben dat werk der 

 sloping gewrocht, maar in eenen verhoogden en vruchtbaren bodem 

 eenige vergoeding geschonken voor den handel en de zeevaart van wel- 

 eer, en de voortgaande beschaving heeft den landzaat leeren inzien, 

 dat geen trotsch Gravenhof met zijnen gewapenden rooverstaat, pron- 

 kende met den riddernaam, geluk en welvaart aan allen brengt. 



Geen roofdier belaagt meer onze velden, tuinen of kudden. 



Als er eens een vos gevangen wordt voert men hem als eene zeld- 

 zaamheid rond, en het opkomend geslacht ziet in hem een stout roof- 

 dier ; en gelukt het in Vlaanderen een das te betrappen , dan reist men 

 er mede op de kermissen , en het feit wordt in de krant vermeld. 



De mensch heeft door de beschaving de wilde dieren verdreven; ze 

 zijn gevlucht als de nacht voor den morgen , en natuurschokken heb- 

 ben de fauna veranderd en de flora gewijzigd. Het wild is thans in 

 deze oorden weinig talrijk, en de Nimrods-zonen , volgers van den 

 Christelijken St. Hubert, kunnen zich het verleden met zijnen over- 

 vloed op geen duizendste na voorstellen. 



En nu ontwaren we een feit dat onze verwondering wekt, namelijk 

 de vermeerdering eener diersoort , die eenige jaren geleden aan de mees- 

 ten onzer inwoners onbekend was , althans voor zoover deze de duin- 

 streek niet bewoonden , of het dier uit de natuurlijke historie eenigszins 

 hadden leeren kennen. Wij bedoelen het wild konijn , dat zich in de laat- 

 veertig jaren in de omstreken van Aardenburg gevestigd heeft. Wij 

 wenschen iets van die nederzetting, maar vooraf iets over dat oord 

 mede te deelen. 



Het jaar 1611 — een jong tijdperk ten opzichte van deze streken — 

 was een rustig jaar; stormen, vloeden, oorlogsgeweld hadden elkan- 

 der bijna zonder ophouden afgewisseld; Beooster- en Bewester-Eede , 

 eene streek van ongeveer vijf uren lengte en twee a drie uren breedte , 

 lag metter zee gemeene onder de golven. 



De fiere landzaat , trouw aan de eens aangenomen Unie van Utrecht , 

 had liever de zee tot heer van zijn gewest, dan den overmoedigen 

 Spanjaard, en jubelend en juichend gaf hij, wat hij niet houden kon, 

 aan de golven over. Alleen de welversterkte steden, wier wallen nu 



