DE NESTBOUW VAN DEN BEGENBOOGVISCH. 885 



kop naar het uiterste gedeelte der staartvin en dringt daaronder ver- 

 der door tot aan den oorsprong der voeldraden ; daarop buigt zij zich 

 in een halven cirkelboog. Het mannetje , dat dezelfde houding heeft 

 aangenomen , strengelt zich om haar heen , keert haar om , en drukt 

 haar sterk met zijne zijde , waardoor eene eerste uitdrijving der eieren 

 plaats heeft. Deze eieren zijn zeer licht en loopen dus geen gevaar te 

 zinken , maar , dank zij een voorzorg die inderdaad bewonderenswaar- 

 dig is, vormt zich de rugvin van het mannetje, terwijl hij het wijfje 

 tegen zich aandrukt, tot eene holle bocht, in welke verzamelplaats de 

 eieren te gelijker tijd bevrucht worden. Eenigen tijd later heeft het- 

 zelfde nogmaals plaats , en dit herhaalt zich totdat de eierstok geene 

 eieren meer bevat. 



Na het kuitschieten verlaat het wijfje het nest, om er niet meer 

 in terug te keeren , daarbij aan het mannetje de zorg voor de opvoe- 

 ding van haar kroost overlatende, waarvan dit zich met voorbeel- 

 digen ijver kwijt. Met den bek brengt hij de eitjes, die tusschen de 

 wierdeelen zijn blijven drijven , in het nest , waar hij ze zorgvuldig 

 rangschikt; zoo ze te veel opeengepakt zijn scheidt hij ze door eene 

 beweging met den kop en schikt ze zoo , dat zij in één vlak komen 

 te liggen ; daarop verlaat hij het nest en haast zich er den uitgang 

 van te vernauwen. Is dit werk afgeloopen , dan zwemt hij op een kleinen 

 afstand van het nest eenigen tijd rond om het in zijn geheel te kun- 

 nen opnemen, waarbij het vaak blijkt dat zijn vaderhart niet volkomen 

 gerust is , want herhaaldelijk brengt hij luchtbelletjes aan , die hij met 

 voordacht onder de zwakste en meest bedreigde deelen van het nest loost. 



Na een broeitijd van zeventig uren begeeft zich het mannetje in 

 het nest, daar hij voorziet dat de eieren weder zijne zorgen en eene 

 geheel andere middenstof noodig hebben; hij doorboort met den kop 

 het bovenste gedeelte er van ; de luchtbellen ontsnappen , en eensklaps 

 valt het uit wierdraden bestaande koepeldakje neer , waardoor tevens 

 de jonge vischjes , die op 't punt staan te zullen geboren worden , in 

 het water terecht komen tusschen de plantjes in. 



Alsof hij vreesde dat zijne jongen aan zijne waakzaamheid zouden 

 ontsnappen , haast hij zich hun dit te beletten. Te dien einde trekt 

 hij met kracht aan den buitensten rand van het drijvend kleed , waar- 

 door hij het uit zijn verband rukt, zoodat er een soort van hangende 

 uitgerafelde franje ontstaat, waardoor de jonge vischjes niet kunnen 

 ontsnappen. Wanneer hij van dezen kant niets meer te vreezen heeft, 



