10 WETENSCHAPPELIJK F.TJBLAD. 



mogelijk is, wordt het vat met lak gesloten, en men laat de kool bekoelen. 

 Het aldus verkregen luchtledig is zoo volkomen dat de elektriciteit van een 

 zeer krachtigen klos tusschen twee draden, op '',, duim afstand, niet meer 

 overgaat. {Nature, 15 Juli 1875 , p. 216). hg. 



Dubbele breking door elektrostatische inductie. Dr. j. kerr te Glasgow 

 heeft over dit onderwerp eene verhandeling in 't licht gezonden (Philosophi- 

 cal magazine, L p. 337) waaraan hij den eenigszins vreemden titel geeft: 

 over eene nieuwe betrekking tusschen elektriciteit en licht. Daarin herinnert 

 hij hoe fa raday herhaalde malen getracht heeft aan te toonen dat een doorschij- 

 nend , niet geleidend lichaam , als het aan eene sterke elektrische inductie 

 was blootgesteld, het licht niet op dezelfde wijze doorliet als in zijn natuur- 

 lijken toestand; maar zonder dat hem dit gelukte. Indien Eef s geheugen 

 hem niet bedriegt, had hij hier nog kunnen bijvoegen dat later siemens dit 

 langs een anderen weg mede beproefde en evenzeer met negatief resultaat. 

 Kerr heeft dit evenwel kunnen doen op de volgende wijze. 



Hij boorde in een blokje van spiegelglas van 19 m. M. dik, ongeveer 150 

 lang en 52 breed, holten of gaten van omstreeks 2,6 m. M. middellijn in 

 het midden van de kleinste eindvlakken , en zoo diep dat zij , tegenover elkaar 

 uitkomende , omstreeks 6 m. M. ondoorboord glas overlieten. Hierin werden 

 met guttapercha bekleede koperdraden gestoken , die tot op den bodem der 

 gaten reikten, en deze rondsom nog tot verzekering der isolatie met hars bedekt. 

 Het zoo toegerichte glasblok werd geplaatst tusschen twee Mcoll-prisma's , 

 zóó , dat men daardoor heen en door het glas kon zien in eene richting , 

 loodrecht op de verbindingslijn der beide gaten. Als nu achter het achterste 

 prisma een lichtbron was geplaatst en dit zóó gedraaid , dat zijn polarisatie- 

 vlak met genoemde verbindingslijn een hoek van 45 r ' maakte , terwijl dat van 

 het voorste, op dat van het eerste rechthoekig gericht en dus het doorgelaten 

 licht uitgedoofd is, dan behoefde men de beide ingeplante geleiders slechts 

 met de polen van een sterk werkend Euhmkorffapparaat — vonkenlengte 

 in de lucht van 20 tot 25 centimeter — in verbinding te brengen, om 

 langzamerhand — maximum in omstreeks 30 seconden — het licht door de 

 nicolls weder te voorschijn te zien komen , ten blijke dat het glas tusschen 

 die geleiders dubbelbrekend was geworden. De werking is des te sterker en 

 geschiedt des te sneller, naarmate de verbinding der geleiders met het Euhm- 

 korffapparaat door eene grootere vonkenlengte onderbroken is. 



Voor meer bijzonderheden aangaande deze resultaten meenen wij naar de 

 aangegeven bron te moeten verwijzen. ln. 



