42 WETENSCHAPPELIJK KI.1BI.At». 



De geringste warmtestraling nu , die dit toestelletje treft — van één daar- 

 van had de ballon een middellijn van 6 a 7 cM. , terwijl de vlierpitschijfjes 

 een oppervlakte hadden van omstreeks 2 cM 3 — doet de wiekjes draaien 

 en wel zoo , alsof de zwartgemaakte zijde daarvan door die straling werd 

 afgestooten. Een kaarsvlam b. v. , op ruim 12 cM. afstands geplaatst, doet 

 ze in 11 seconden ééns omwentelen. Helder daglicht doet dit in minder dan 2 

 seconden en de volle zonneschijn in ' ' ;! tot ' . seconde. Andere exemplaren 

 waren nog veel gevoeliger. 



Wij hebben in dit bijblad reeds herhaalde malen melding gemaakt van de 

 proefnemingen en beschouwingen, die aantoonen dat er bij dit alles volstrekt 

 niet aan onmiddellijke afstooting door licht- of warmtestralen behoeft gedacht 

 te worden. Ten overvloede wordt dit op nieuw aangetoond door johnstone 

 stoney {Philosophical magazine, 5 Ser. , I. p. 177), in welk nommer op 

 bl. 249 ook de boven overgenomen beschrijving van den radiometer voorkomt. 



LN. 



Invloed van het licht op het geleidingsvermogen van selenium. — Het 



belangrijkste wat dienaangaande , na onze vroegere mededeelingen , te ver- 

 melden valt, is vervat in eene mededeeling van w. siemens {Monatsberichte 

 cl. Berliner Akademie, en daaruit Carls repertorium XII S. 68). Het is 

 dezen gelukt om amorph seleniuui , door langdurige verhitting tot op 210° C. , 

 in een grofkorrelig kristallijnen toestand te brengen , waarin het veel beter 

 dan in den gewoonlijk voorkomenden de E. geleidt en bovendien de hier zeer 

 belangrijke eigenschap vertoont } dat zijn geleidingsvermogen door verwarming 

 even als dat van de metalen vermindert, terwijl het licht daarentegen dit 

 vermogen aanmerkelijk vergroot. Deze vergrooting is zoo aanzienlijk , dat gewoon 

 diffuus daglicht het vermogen verdubbelen en eene regtstreeksche bestraling 

 met zonlicht difc vertienvoudigen kan. Zij volgt bijna oogenblikkelijk zoodra 

 men het licht toegang verschaft, en even snel houdt zij op bij afsluiting van 

 het licht , doch niet geheel. Er blijft een deel van terug dat veel langzamer 

 verdwijnt. Zij is met de lichtsterkte niet evenredig, eer met den 'tweeden 

 machtswortel daaruit. 



Siemens hoopt deze eigenschap toe te passen bij de constructie van een 

 photometer. 



Naar eene mededeeling aan de Eoyal Society (Proceedmgs , en daaruit 

 Philosophical magazine, 5 Ser., I. p. 155), heeft Prof. adams, iets vroeger 

 dan S. , over dezelfde zaak eene uitvoerige reeks van proefnemingen gedaan. 

 Het belangrijkste, wat daaruit na het bovenstaande nog te vermelden valt 



