WETENSCHAPPELIJK BIJBLAÜ. 53 



hoeveelheid wordt aangetroffen , en dat hij acidum equinicum noemt. Dit zuur 

 is kristalliseerbaar in groepen van kleine naalden , vervliegt niet zonder zich 

 te ontleden, en bezit een eigenaardigen reuk en smaak. Op nüras argenti, 

 perckloruretum ferri en chloruretum auri reageert het anders dan acidum 

 hippuricum. Het is verbonden aan een vluchtige basis , die door hitte ver- 

 dreven wordt, hetgeen maakt dat de melk, lang gekookt, een weinig zuur 

 wordt. (Compt. rend. , Tom. LXXXII pag. 419). 



D. L. 



DIERKUNDE. 



Reusachtige Cephalopoden. — Eeeds vroeger hebben wij gewag gemaakt 

 van verscheidene gevallen, die in den laatsten tijd op de kusten van Noord- 

 Amerika zijn waargenomen, waaruit het bestaan van reusachtige Cephalopoden 

 in den Noord-Atlantischen oceaan blijkt. Het getal dier gevallen is thans 

 tot twaalf geklommen. Professor verrill heeft daarvan een overzicht gegeven 

 in het American Journal of Science and Arts, 1875 p. 123 en 177, waar- 

 heen wij den in dit onderwerp belangstellenden lezer verwijzen. Daarin vindt 

 men o. a. de eerste afbeelding van een geheel individu van Architeuthis mo- 

 nachus steenstrup, op '/ 2 2 ^ er ware g ro °tte. Het werd gevangen in een 

 haringnet in de Logie-baai bij St. John, Newfoundland. Aan de afbeelding 

 is eene photographie ten grondslag gelegd , die door de zorg van den Eev. 

 M. harvey kort na den dood vervaardigd is. Het lichaam was 7 voet lang 

 en 5 '/ 2 voet in omtrek. De acht korte armen waren 6 voet , de beide lange 

 24 voet lang. Onder de zuignappen waren er van 1 E. duim in doorsnede. 

 Aan een zeer groote, vooral zeer lange soort heeft verrill den naam van 

 Architeuthis princeps gegeven. Van deze vermeldt hij twee individus, bijeen 

 van welke het lichaam met den kop 15 voet, bij het andere 19 voet lang was. 



HG. 



Lacerta muralis coerulea. — Onder dezen naam beschrijft Prof. eimer 

 eene kleine hagedis, die wordt aangetroffen boven op een 115 meters hooge, 

 schier ontoegankelijke rots ten zuid-oosten van het eiland Capri. Deze hage- 

 dis is slechts eene variëteit van de elders in Europa, ook in Italië levende, 

 Lacerta muralis. Zij onderscheidt zich op eene in het oog vallende wijze door 

 hare levendig blauwe kleur aan rug , buik en keel , en voorts nog door een 

 iets minder platten kop en eenige eigenaardigheden in de schubbekleeding. 

 Eimer meent dat hij met eene door isoleering ontstane, beginnende soort 

 te doen heeft. (Zool. Studiën auf Capri. H Lacerta muralis coerulea. JEin 

 Beitrag 2ur Darivinischen Tjehre. Leipzig 1874.) hg. 



