92 WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD,. 



arsenigzuur had gevonden ; daarvan verloor het op een bal-avond van eenige 

 uren 4 gram, die zich natuurlijk als fijn stof in den dampkring verbreiden 

 en zoo tot gevaarlijke verschijnselen kunnen aanleiding geven. 



Om in dergelijke gevallen de tegenwoordigheid van arsenigzuur te ontdek- 

 ken , beveelt hij de volgende methode aan. 



Het doek of papier wordt in strooken geknipt en op een porceleinen bord 

 overgoten met eene bij warmte verzadigde oplossing van chloorzure potasch. 

 Daarop wordt het bord in een waterbad verwarmd , totdat de strooken geheel 

 droog zijn. Vervolgens worden deze met een vlam in brand gestoken en on- 

 middellijk overdekt met een groote glazen klok. De asch, die na de verbran- 

 ding overblijft , bevat al het arsenigzuur , verbonden aan de potasch. Door de 

 asch met water uit te loogen en het vocht te filtreeren , kan men , na bijvoe- 

 ging van zwavelzuur, daarin met den toestel van marsh gemakkelijk de 

 tegenwoordigheid van arsenicum aanwijzen. (UZnstitut, 1876 p. 255.) 



HG. 



Het gallium en de onbekende elementen. — Wij hebben aan onze lezers 

 reeds de ontdekking van het nieuwe metaal gallium , door lecoq de bois- 

 baudran , medegedeeld , alsmede de voornaamste physische en chemische eigen- 

 schappen , door hem daaraan waargenomen (Bijblad bl. 12). Die ontdekking 

 is echter nog in een eigen opzicht merkwaardig, namelijk dat zij min of 

 meer voorzien was. Vooreerst door den ontdekker zelven , die , op grond zijner 

 eigene spektroskopische onderzoekingen en die van anderen over de spectra 

 der metalen , tot de overtuiging was gekomen , dat er een metaal bestaan 

 moest, waarvan het spectrum als het ware het midden hield tusschen de 

 spectra van het aluminium en van het indium. De ontdekking van het gal- 

 lium is dan ook geenszins het gevolg van een gelukkig toeval , maar is de 

 vrucht geweest van een met een bepaald doel ondernomen onderzoek, dat 

 uitging van waarschijnlijke hypothesen. 



Maar reeds verscheidene jaren vroeger heeft een Kussisch scheikundige, 

 mendeleeff, in een werk, dat in 1869 — 71 te Petersburg verscheen, en 

 in een opstel , geplaatst in de Ann. cl. Chem. u. Pkarm. Supp. Ed. VIII , 

 eene reeks van theoretische beschouwingen ontwikkeld, waaruit hij afleidt dat 

 er nog een aantal tot dusver onbekende elementen bestaan , waarvan hij zelfs 

 de voornaamste eigenschappen opgeeft. Onder die hypothetische elementen is 

 er een dat hij ekaahirninium heeft genoemd, en waarvan men moet erkennen 

 dat de hypothetisch daarvan door mendeleeff toegekende eigenschappen in- 

 derdaad nagenoeg (ofschoon geenszins geheel) overeenkomen met die, welke 



