62 EENIGE BIJZONDEEHEUEN UIT HET LEVEN VAN OOIEVAARS. 



uitstapjes wat verder konden uitstrekken; op een dag kwam echter 

 slechts één hunner terug; het was de moeder. Zij schreeuwde, flad- 

 derde boven het nest, wankelde en viel. Den anderen morgen vond de 

 tuinman haar dood liggen, onder aan den voet van het nest, met 

 stuk geschoten pooten. Hare laatste krachten hadden haar naar hare 

 jongen terug gebracht om te sterven. 



De vader liet zich niet meer zien ; waarschijnlijk was ook hg , door 

 het onhandig schot van een onbedre ven jager , doodelijk getroffen. Op ooie- 

 vaars toch, wier vleesch niet gegeten wordt, schiet een echte jager nooit. 



Wij hadden recht medelijden met de arme jongen, die de ouderzorg 

 nog lang niet konden ontberen, en die wij niet konden helpen. 



Zij zaten en bleven in elkander gedoken zitten , totdat , tot hun 

 geluk een ooievaar over hun nest heen streek. Zij werden onrustig 

 en klapperden aanhoudend, totdat de ooievaar, hierdoor opmerkzaam 

 geworden, al kleiner en kleiner kringen beschreef, dichterbij kwam 

 en neerdaalde. Hij onderzocht blijkbaar den toestand der verlatenen, 

 en vloog onmiddellijk weer weg om voedsel te halen. Deze pleegzuster 

 onder de ooievaars kwam van toen af gedurig weer, om de achter- 

 geblevene weezen te voeden en te verzorgen, zonder echter ooit zich 

 op het nest neder te zetten. 



Toen de jongen volwassen waren en sterk genoeg, kwam de tijd 

 dat zij voor zichzelven moesten zorgen. Hun moest worden geleerd 

 het nest te verlaten, zelf hun voedsel te zoeken en op het nest terug 

 te keeren. Ook dit onderwgs nam de pleegzuster op zich. 



Zy bracht geen voedsel meer op het nest, soms wat mos of een 

 boomtakje , en ging in de nabijheid in de weide zitten kleppen. Zij 

 riep zoo lang, totdat de moedigste, door den honger gedreven, de 

 hooge en veilige woning verliet, en zich bij haar voegde. Zoo moe- 

 digde zg al de jongen aan tot haar te komen, die dan ook langza- 

 merhand het gegeven voorbeeld volgden. Het is aardig op te merken 

 hoe spoedig zij , eenmaal het nest verlaten hebbende , kunnen vliegen , 

 en dit even onvermoeid kunnen volhouden als oudere ooievaars- 



Ook het voor zich zelven voedsel zoeken zien zij spoedig af. Zoo 

 lang zg hulp behoefden, had de oude voedsel voor hen gezocht, het 

 in haren krop verwerkt en in hunnen neb overgestoken; nu moesten 

 zij probeeren het zelf op te zoeken en op te pikken, en zij zal het 

 hun zeker wel hebben aangewezen, zoo als andere vogels ook doen. 



In den laatsteu tijd der verpleging zien de oude ooievaars er ge- 



