64 EENIGE BIJZONDERHEDEN UIT HET LEVEN VAN OOIEVAARS. 



geval. Deze kwamen spoedig aan en waren ten hoogste ontstemd over 

 de brutaliteit der nieuwe bewoners, die zij onmiddellijk poogden te 

 verjagen. Maar, met klapperende vleugels en in de hoogte geheven 

 nebben, keerden de indringers hardnekkig eiken aanval af. 



Wat na te doen? 



Na eenige vergeefsche pogingen te hebben aangewend, verzamelden 

 de wettige eigenaars van het nest een groot leger vrijwilligers, aan 

 wie zij hunne rechtmatige grieven hadden meegedeeld. 



Twee en vijftig ooievaars , verontwaardigd over de schending van 

 het eigendomsrecht, begonnen een geregeld gevecht. Het was een vol- 

 slagen oorlog; maar alles te vergeefs. Die twee, met den vasten grond 

 onder zich, konden met hunne sterke nebben voldoenden weerstand 

 bieden aan de geheele massa in de vlucht, en met een vijandig sissend 

 geluid, als dat der slangen, trokken allen af. Echter niet voor langen 

 tijd. Kleine afdeelingen van drie , soms zelfs tot 8 ooievaars toe , 

 kwamen het paar gedurig verontrusten, in vereeniging met de recht- 

 matige eigenaars, die in de nabijheid op een schoorsteen een wijk- 

 plaats hadden gezocht, om steeds in de buurt te zijn, en zooveel 

 mogelijk hunnen vganden afbreuk te doen en te bemoeielijken. De 

 kamp duurde den geheelen zomer, de wraak gunde hun geen oogen- 

 blik rust. Het gevolg van dit alles was , dat er geen jongen waren 

 om op te voeden, want bij die gedurige aanvallen, gingen de eieren 

 van het nest der indringers, telkens te loor, terwijl ook onze vrien- 

 den zich dat jaar dat genot moesten ontzeggen , omdat zij , óf niet 

 in de gelegenheid waren geweest, óf te zeer verbitterd, om zich el- 

 ders eene geschikte woning aan te schaffen. Toen echter het volgend 

 voorjaar kwam, waren zij onder de eersten die zich lieten zien. Vol 

 vreugd betrokken zij de oude woning, klepten de bnren bij elkaar, 

 herkenden de bewoners der plaats, en werden door dezen als oude 

 bewoners begroet. Geen overweldigers lieten zich meer zien; te wrang 

 hadden dan ook de geplukte vruchten gesmaakt. 



Nog telken jare keeren dezelfde ouden terug , gelukkig in het verder 

 onbetwist bezit van hunne zoo geliefde woning, gelukkig in elkanders 

 liefde, en in de zorgen die zij aan hun kroost kunnen wijden. 



A. M. 



's Hage. Nov. 1875 



