82 BIJZOND RUHET) EN UIT HET LEVRN DER OOIEVAARS. 



en do kinderen kwamen gedurig met tien, vijftien, soms wel met 

 twintig kikkers aan , die Hansje hen uit de handen trok en op een- 

 maal opmuisde , ofschoon zijn maag niet ledig was. Al spoedig echter 

 leerde hij zelf zijn voedsel zoeken , want hij mocht vrij overal rond- 

 loopen, en het was opmerkelijk zoo veel als hy kon opeten en verdra- 

 gen. Van een vogel b. v. verbrak hij eerst al het gebeente met zgn 

 grooten snavel en verzwolg hem daarna. Een reeds tamelijk groot , 

 maar gebrekkig gansje, dat men hem gaf, at hij met vederen en al op ; 

 alleen met een mol had hij het te kwaad , diens huid was hem te dik , 

 hij probeerde het wel gedurig en gedurig weer , maar toch het ging 

 niet; anders stond hij niet licht ergens voor; 



De jonge ooievaars z^n aan een zwarten snavel en donkere pooten 

 te kennen ; bij de oudeii zijn die rood. Zij oefenen zich in het vliegen, 

 telkens beschrijven zij -een grooteren afstand , en zoodra zij het goed 

 kunnen , verlaat de geheele familie de streek. Komen zij het volgend 

 voorjaar terug, dan zijn zij geheel volwassen en kunnen ook kleppe- 

 ren. In het jaar dat zij geboren worden brengen zij het niet verder 

 dan tot piepen en kwekken. ^ 



Vaak gebeurt het dat de jongen van het voorgaande jaar gaarne 

 de oude woning weer zouden willen betrekken, maar daar komt niets 

 van. De oude ooievaars , die dan niets meer om hen geven , — want 

 hulp behoeven zij niet meer, en zij hebben nu een ander doel voor 

 hun zorgen , — nemen hen nooit op , ja zij verdrijven hen zelfs met 

 geweld , door ze met hun sterke nebben af te weren en weg te slaan. 

 Zij kunnen hen ook niet hun geheele leven door verzorgen. De tijd is 

 gekomen dat zij dit voor zich zelven moeten en kunnen doen. Zij moe- 

 ten leeren alleen staan ; zij moeten hunne krachten inspannen , zij 

 moeten werken , zich oen eigen nest bouwen , een eigen huishouden 

 inrichten. Maar de jongen geven hunne wenschen niet altijd even spoe- 

 dig op, soms herhalen zij hun pogingen, zelfs wel tot midden in den 

 zomer. Waarschijnlijk komt dit uit de gewoonte voort van hun ouders 

 steeds te volgen ; zij hadden het bij hen zoo goed ; hoe ruim werden 

 zij van het noodige voorzien ; hoe trouw werden zij beschermd. Misschien 

 herinneren zy zich bij het wederzien der streek, in dien boom, op 

 dat nest te hebben gewoond, herinneren zij zich aan een groot ge- 

 vaar te zijn ontsnapt ; dien strijd van verleden jaar met den gier bij- 

 voorbeeld 1 



De jonge ooievaars waren al heel wat gegroeid; nu konden de 



