BIJZONDERHEDEN UIT HET LEVEN DEK, OOIEVAARS. 83 



ouden soms voor een poosje gelijktijdig afwezig zijn , omdat hun 

 kroost niet meer onophoudelijke zorg en bewaking behoefde. Eens dat 

 dit ook het geval was , verhief zich van uit het ooievaarsnest een vrees- 

 lijk noodgeschrei. De jonge ooievaars piepten, musschen, kwikstaar- 

 ten en allerlei vogeltjes uitten de angstigste kreten, het was eene al- 

 gemeene verwarring; wat vluchten kon , vluchtte ; alles dwarrelde en 

 fladderde dooréén, de ontsteltenis was groot. ^ 



Het vreeslijk tumult joeg den ooievaar , die het naast in de buurt 

 was, een doodelijken schrik aan. Haastig vloog hij toe, en ziet: een 

 groote gier, of wel een adelaar ^, zweefde boven het nest en schoot, 

 belust op de jongen, pijlsnel neder. De oude, het dreigend gevaar 

 ziende, spande al zijn krachten in, kwam gelukkig nog juist bij 

 tijds , klepperde in heftigen toorn en bedekte zijn jongen met de vleu- 

 gels. Het werd een gevecht op leven en dood. Verwonderlijk was het 

 om aan te zien, hoe moedig de oude zich verweerde, en wat ontzag- 

 gelijke krachtsinspanning hij ten toon spreidde, want de geweldige 

 vijand hield niet af, hij wilde niet wijken. De gier had gemeend zon- 

 der slag of stoot zijn buit te grijpen , en onverwacht ontmoette hij 

 zoo'n hevigen tegenstand! De ooievaar stootte en beet hem~met den 

 snavel, sloeg hem herhaaldelijk met de vleugels, die hij dan fluks 

 weer over zijn jongen uitspreidde , — over zijn jongen , die beangst 

 zich op een hoop te samen drongen, van hem alleen hulp en bescher- 

 ming verwachtten en die zonder hem reddeloos verloren zouden zijn 

 geweest. Woedend stoot hij den gier met zijn lange beenen weg, dan 

 weer trapt hij hem op den rug, dan weer geeft hij hem een slag 

 tegen den kop , en zoo schielijk en zoo onophoudelijk volgen die slagen 

 en bewegingen elkander op, dat het hem eindelijk gelukt den roover 

 ter aarde te doen storten. Maar dadelijk is ook daar de ooievaar hem 

 weer op het lijf, en zonder verwijl wordt de woedende kamp op den 

 grond voortgezet. Met zijn scherpe sterke klauwen weert de gier de 

 krachtige stoeten af en poogt zijn tegenstander te omklemmen en te 

 grijpen, maar telkens en telkens weer ontkomt deze het gevaar, en 



' Het kan wel zijn dat de medebewoners van het ooievaarsnest hnn bovcnburen van 

 veel nut zijn bij het naderen van een algemeenen injand, daar hnn noodgeschrei verder 

 klinkt dan de klaagtoonen der jonge ooievaars, waardoor zij de ouden tot onmiddellijke 

 hulp aansporen. 



" De Heer S. schijnt niet recht geweten te hebben, welke roofvogel den aanval heeft 

 gewaagd. 



