BIJZONDERHEDEN UIT HET LEVEN DER OOIEVAARS. 85 



pastor deelt daaromtrent meê , dat hij twee voer mest en mos er van in zijn 

 moesland kon omwerken. Wel een bewijs voor het langdurig bestaan van 

 die ooievaarswoning. Gaarne zou hij de ooievaars in zijn buurt houden, 

 zoo dichtbij mogelijk. Zij gaven zooveel gezelligheid , zij waren zijn vrien- 

 den geworden , hij leefde met hen meê. Hij wenschte ze goede reis bij hun 

 vertrek ', hij verheugde zich bij hun terugkomst. Uit vrees, dat zij zich 

 misschien elders zouden vestigen , liet hij van drie groote zware eikenboo- 

 men de kruinen afnemen en er wielen — wagenwielen — als ook eenig stroo 

 op nederleggen, en deed alles zeer stevig bevestigen. Nu konden de 

 ooievaars kiezen op welken boom zij zich een woning zouden bouwen. 

 Maar ja wel , zij lieten zich op geen der drie neder. Wel wilden zij in de 

 buurt blijven , want zij begonnen op een anderen , zwaren eik , welke 

 midden in het veld stond, te bouwen. Maar op dien was geen rad 

 aangebracht, omdat hij ver van de pastorie afstond, alwaar onze 

 pastor de ooievaars niet zoo goed zou kunnen gadeslaan. De keus der 

 ooievaars beviel hem dus volstrekt niet. Ten einde hen te bewegen 

 hem zijn zin te geven, liet hij de eerste grondslagen, die de vogels 

 voor het nest gelegd hadden , afiaemen. De ooievaars echter begonnen 

 van voren af aan op denzelfden boom te bouwen , en onze pastor her- 

 haalde zijn vernielingswerk. De vogels echter lieten zich niet van hun 

 plan afbrengen ; ten derdenmale begonnen zij den bouw op denzelf- 

 den boom. 



Wat schort er dan toch aan die afgekeurde boomen? dacht pastor 

 SCHULZ , en hij bekeek ze , onderzocht ze , en besprak de zaak met an- 

 deren, maar niemand begreep er iets van. Aan die boomen was niets 

 te zien, dat die halsstarrige verwerping rechtvaardigde. Hij vernielde 

 dus telkens weer wat de vogels gebouwd hadden. Zijn wil zou hij 

 doorzetten. Deze vreemdsoortige strijd duurde den geheelen zomer tot 

 Augustus toe ; toen was de tijd van vertrekken daar , zonder dat het 

 den armen vogels gelukt was , zich een huis te bouwen , zonder dat zij 

 zich in een voorspoedig kroost hadden kunnen verblijden. 



Als de rogge gemaaid wordt en de gerst nog op het veld staat, dan 

 is het zomersaisoen voor ons niet ten einde, en verwachten wij nog 

 vele schoone dagen, maar dan toch reeds aanvaardt de ooievaar de 

 lange terugreis. Volgens kawall schijnt het schijnt minder de naderende 



' Pastor S. bemerkte hun heengaan niet; zij verdwijnen steeds, maar hij miste^^hen 

 altijd eerst als zij weg waren. 



.^ 



