BIJZONDER HEUEN UIT HET LEVEN DER OOIEVAARS. 87 



der te rukken. In een oogenblik was er geen spoor meer van te vin- 

 den, slechts het ledige wiel met het stroo was gebleven. 



Men kan zich de verbazing en de teleurstelling van den pastor ge- 

 makkelijk voorstellen. Daar lag nu het nest, waarvan hij zich zooveel 

 genoegen had beloofd ; dit was dan het eind van den strijd ! Wat be- 

 teekende dit alles? 



Pastor mocht dit vragen, maar geen antwoord liet zich zelfs maar gissen. 



"Hoe nu?" vroeg hij zich af, "zullen de ooievaars deze streek voor 

 goed gaan verlaten ?" 



Maar neen , reeds den volgenden dag begonnen zij op een anderen 

 eik , die een paar honderd schreden van de pastorie afstond , en waarop 

 ook een rad was neergelegd, de grondslagen voor eene nieuwe woning 

 te leggen. Het scheen dat de ooievaars-raad van den vorigen dag aan 

 dien bouw zijn goedkeuring had gehecht, want aan dat nest hielden 

 zij zich, maakten het ieder jaar grooter en brachten er vele jongen 

 op groot. En de pastor verwonderde zich , en nam zijn aanteekenboek , 

 en noteerde het geval met rooden inkt. 



Sedert waren er tien jaren verloopen ; toen viel bij een storm de- 

 zelfde boom, waarop de bouw door de menigte ooievaars was verhin- 

 derd geworden. Twaalf jaren later viel ook de tweede bij een hevigen 

 winterstorm. Ofschoon reeds oud en hol, had hij het heel wat langer 

 volgehouden. Twee-en-twintig jaren dus hadden de ooievaars dit laatste 

 nest bewoond. Maar zij, die tweemaal per jaar verhuizen, vinden blijk- 

 baar gaarne hunne oude woning steeds terug. Althans sedert verlieten 

 zij de buurt der pastorie. Wel kwamen zij er gedurig weer, wel zoch- 

 ten zij er hun voedsel , maar zij vestigden er zich niet meer , noch ver- 

 gunden dit aan andere vreemde ooievaars. De oude vrienden drentelden 

 steeds in de buurt en verdreven alle anderen. 



Zoo schreef pastor schülz, drie jaren nadat het laatste nest ver- 

 woest was geworden. Ik geloof dat hij later wel spijt zal hebben 

 gehad, dat hij, om eigenzin door te drijven, den groenen eik in het 

 midden der weide heeft geveld. 



"Wat kunnen wij uit dit voorval opmaken?" vroeg ik mij zelve af. 

 Dat de ooievaars de overtuiging hadden , dat die oude eik niet lang 

 meer bestand zou zijn togen den storm , dat zijne dagen geteld waren , 

 dat die vogels een waarnemingsvermogen bezitten , berekend naar 

 hunne behoeften, waardoor zij nauwkeurig bekend kunnen zijn met 

 toestanden voor het oog der menschen nog verborgen. 



