DE AMERIKAANSCHE DRUKSCHRIJVER. 101 



Op een tafeltje, in vorm en grootte aan dat eener naaimachine vrij 

 gelijk, ziet men ten eerste vier rijen knopjes, die als de toetsen eener 

 piano met den vinger gemakkelijk zijn neer te drukken. Bijna elke 

 daarvan is met een letter of leesteeken gemerkt. Het papier, waarop 

 zal "geschreven" worden, is geplaatst op de rol die men achter de 

 toetsen en merkelijk hooger ziet. Wij drukken een dier knopjes, b. v. 

 die met A gemerkt is, voor een ondenkbaar kort oogenblik neder. Er 

 staat nu dezelfde letter op het papier. Wij laten een aantal letters op 

 dezelfde wijze volgen, en netjes en volkomen regelmatig nevens elkaar 

 tot een woord gerangschikt , komen zij evenzeer op het papier te 

 voorschijn. 



Hoe dit verkregen wordt is gemakkelijk te begrijpen. Bij het neer- 

 drukken van een knop wordt een hefboom opgelicht, die aan het eind 

 dezelfde letter draagt als waarmede de knop gemerkt is. Daardoor 

 drukt die letter tegen het op zeer geringen afstand onder het pa- 

 pier geplaatste "inktlint". Dit wordt daardoor een weinig opgetild en 

 tegen het papier aangedreven, alleen langs de kanten van de druk- 

 letter, die zich daardoor op het papier afdrukt. Opmerkelijk is het 

 evenwel dat, welke letter men ook aansla, zij allen op hetzelfde 

 daartoe bestemde punt van het papier zich afdrukken. Dit wordt 

 verkregen door dat de hef boomen in een kring gerangschikt zijn en zóó 

 gericht , dat bg het oplichten de aan elk vastgehechte letter tegen het 

 papier drukt op eene plaats , die met het midden van dien kring juist 

 overeen komt. 



Na het aanslaan van elke letter haar knop loslatende , zien wij dat 

 daardoor de rol met het papier een weinig naar links verspringt, ge- 

 noeg om te weeg te brengen dat de volgende letter behoorlijk naast 

 de eerste komt te staan. Aan het eind van een woord — of ook vóór 

 het aanslaan van elke letter , als wij "spatieeren" — drukken wij even 

 op het latje of richeltje , dat vóór de letterknoppen is geplaatst. Het 

 papier verspringt daardoor ook , en door herhaling van dit neerdruk- 

 ken kan men de ruimte zoo groot maken als men verkiest. Ook het 

 inktlint verspringt voor elke letter , om telkens versche inkt aan te 

 voeren. 



Maar de regel is ten einde. Wij bemerken dit aan den wijzer, die 

 zich naet de rol be\yeegt en dus op een schaalverdeeling nauwkeurig 

 aangeeft welke plaats op het papier door de eerstvolgende letter zal 

 getroffen worden. Bavendien waarschuwt ons een schelletje en vermaant 



