WATEREN OP AARDE. 



107 



eene rivier , dio veel slibbe aanvoert , in eene zee' uitloopt , daar 

 tracht zij met hare bezinksels 't mondingsgebied af te sluiten van 

 dat gedeelte der kust, in de richting waarnaar de kuststroom is ge- 

 keerd. Het Donau-delta is het tooneel van een dusdanig verloop. We 



De Meren in '1 r^ 

 DoTiau-aIluviuiri._V 



zien er de meervorming in alle stadiums harer ontwikkeling naast 

 elkander: bekkens, die reeds een eindweegs landwaarts in zijn geloo-en 

 en met hunne afvoerbuizen aan de rivier schatplichtig zijn geworden • 

 verder naar den mond der rivier toe zijn meren , die door landtongen 

 en strooken, uit het Donauslib ontstaan, hun vroegere gemeenschap 

 met de zee hebben verloren ; eindelijk nog zulke , die , in limans ver- 

 anderd , het aan de hulp eener rivier — als de Dnjester bv. — te dan- 

 ken hebben , dat zij de zee bereiken , daar deze (de rivier) ook voor 

 zich zelve eene opening tot afvoer van haar water moest behouden. Ver- 

 toeven we nog eenige oogenblikken bij dit morphologische schouwspel, 

 dan kunnen we nu ook de waarneming doen , dat een bekken , waar- 

 van de zee weleer de eigenaar was , niet noodzakelijk zout water be- 

 hoeft te hebben , daar het door een afvoerkanaal , door een soort van 

 natuurlijken uitgang (die door de strook lands , welke het van de zee 

 scheidde, heendrong) kan zyn uitgeloogd, zoodat het langzamerhand 

 zijn zoutgehalte verloren heeft. Eene indeeling in zout- en zoet-water- 

 meren heeft alzoo met de ontwikkelingsgeschiedenis der stilstaande 

 wateren niets te maken , immers niet , omdat meren , die in 't vaste- 



