108 DE ONTWIKKELINGSGESCHIEDENIS DEK STILSTAANDE 



land hun oorsprong namen een aanzienlijk zoutgehalte kunnen bezit- 

 ten, terwijl oceanische meren geheel uitgeloogd kunnen zijn. 



Gelijk de Donau dit heeft gedaan aan zijn mondingsgebied, zoo heb- 

 ben ook de Po en zijne mede- Alpen-rivieren aan de Italiaansche zijde 

 vele voormalige fjorden der Lombardisch-Venetiaansche zee in binnen- 

 meren veranderd, en dat wel in 't jongste geologische verleden. Daarop, 

 wijzen niet alleen de scherpgeteekende omtrekken der Italiaansche 

 Alpenmeren, maar zeer bepaaldelijk ook hunne groote diepten, die 

 o. a. tot 1188 voet in 't Como-meer, tot 1697 voet zelfs in 'tLangenmeer 

 halen — altijd in betrekking tot den spiegel der Adriatische zee. In 

 één dezer meren zijn de nog levende getuigen aanwezig, dat het wel- 

 eer aan de zee behoorde, 't Is het meer Garda. 't Is nl. duidelijk , dat, 

 na de afscheiding tusschen zee en meer en na de uitlooging van dit 

 laatste , dit het gevolg worden moest : eene verandering der dieren- 

 wereld in 't meer. AUeerst moesten de dieren uitsterven, voor wier 

 levensonderhoud het bepaalde zoutgehalte der zee eene noodzakelijke 

 levensvoorwaarde was ; hen volgden in don dood zulke dieren , welke nog 

 leven konden, toen 't water reeds niet meer dan brak was, maar die 

 sterven moesten zoodra de vloeistof ook die eigenschap verloor en 

 geheel zoet werd. Onder de tallooze soorten van zoutwaterdieren , kun- 

 nen wij echter veronderstellen dat er misschien eenige weinige door 

 eene gelukkige verandering van hun organisme gedurende den langen 

 overgangstijd geschikt geworden zijn voor het leven in zoetwater. En 

 zoo is het inderdaad. Terwyl nu deze dieren als de nalatenschap van 

 eene voormalige zee zijn te beschouwen , is het zeker niet oneigenaardig 

 ze "relictenfauna" te noemen , gelijk men dan ook pleegt te doen. Even 

 eigenaardig zou 't zijn om meren, waarin deze soorten van dieren 

 worden gevonden, "relictenmeren" te doopen. 



Zoo komen in 't Gardameer twee vischsoorten voor {Blennius vulgaris 

 Pollini en Gohius fiuviatüis Bonelli) , die tot twee zee-vischsoorten be- 

 hooren ; en bovendien voedt het meer eene soort , die wel veel kleiner is 

 dan de Palaemon squilla maris ' maar met dezen niettemin verwant : het 

 is de palaemon of steurgarnaal. Ter vergadering van de Natuurhistorische 

 Vereeniging te Moskau, in 't jaar 1869, deelde ook de heer tsjerniawsky 

 een merkwaardig voorbeeld mede van een zoodanig relictenmeer. Het ligt 



> Archiv für NaturgescTiichte. 23 Jahrg. Berlin, 1857. Bd. I, S. 156 tot 158. 



