116 DE ONTWIKKÏ^LINGSGESCHTEDENTS DER STILSTAANDE 



genoeg om aan al 't zout der Kaspische zee op zijn bodeifo plaats te 

 kunnen verleenen? Niet waarschijnlijk immers. Ook moest zijn mond, 

 indien de waterstand weleer hooger was, veel breeder en dieper zijn 

 geweest, ja het is zelfs de vraag of de Karaboegas destijds niet een af- 

 zonderlijk bekken zal hebben gevormd. Gelukkig kan do zoetheid van het 

 Kaspische zeewater langs anderen weg verklaard worden. Want immers , 

 zoo deze zee van eene golf in een binnenmeer overgegaan is, dan heeft 

 zij toch ook den tijd doorleefd, dat hare vereeniging met den oceaan 

 nog slechts door eene of eenige zeeêngten plaats vond , juist zoo , als dit 

 thans nog met de Oostzee het geval is. En zulke binnenmeren kunnen , 

 uitgeloogd, van hun zoutgehalte gedeeltelijk beroofd, door de instroo- 

 mende rivieren tot op den laagst mogelijken graad van zoutheid ge- 

 bracht worden. Is niet in den zomer ook het water van de Bothnische 

 golf zelfs drinkbaar? 



Intusschen worden de onderzoekingen, die peschel noopten een uit- 

 loogingsproces aan te nemen, thans gewraakt. Zoo schryft o. a. de 

 Heer r. czerny 't volgende : ' ter analyse door göbel en eose is alleen 

 het brakke water genomen , dat nabij de monden van den Wolga en 

 den Ural voorkomt, en dat nog op eene diepte van slechts 2.5 vadem. 

 Geen wonder alzoo, indien het onderzoek van het water uit het noorde- 

 lijke ondiepe bekken , waar de aanvoer van zoet water duurzaam voort- 

 gaat, slechts een gering zoutgehalte vertoonde. Beslissend is dan ver- 

 der reeds het feit, dat de analyse van mehner (die het water had geno- 

 men van de plaats, waar het diepe en vlakke gedeelte des bekkens 

 samenkomen) terstond eene aanzienlijke verhooging van het zoutgehalte 

 gaf. Neemt men nu verder in aanmerking, dat de zoutheid van alle 

 meren zonder afvoerstroomen met de diepte toeneemt , dan kan het niet 

 anders, of we moeten aan den vroegeren zout-gehaltebepalingen ons ver- 

 trouwen ontzeggen. Maar natuurlijk, dit ontneemt noch iets aan 

 peschel's betoog (integendeel, het versterkt zijne meening), noch iets 

 aan de waarde zijner poging om eene vermindering van het zoutgehalte 

 in eenig meer door uitlooging te verklaren. 



Wat is nu de slotsom van dit alles ? Geene mindere dan deze , dat 

 alle groote , omvangrijke meren van Noord-Amerika , van den zuidrand 

 der Alpen, in Zweden en in Noord-Rusland, in Middel- Azië en Siberië, 

 van oceanischen oorsprong zijn. Wel is waar, tot heden weten we nog 



1 Petbrmann's Mittheilungeü , Erganzungsheft no. }^4 , 1876, S. 



