132 DAEWIN. 



gesprekken bleek duidelijk dat lyell zelf aan het wankelen was geraakt ; 

 in de eerstvolgende uitgave zijner Pnnciples of Geology betoonde hij 

 zich, gelijk men weet, een overtuigd voorstander der ontwikkelings- 

 hypothese. Maar ook de Hoogleeraaar hatiting volgde hem weldra op 

 denzelfden weg. In zijiie in 1862 uitgegeven Algemeene Dierlcunde 

 kon hij zich met volle overtuiging als voorstander der hypothese doen 

 kennen. Ook een ander beroemd geleerde, de Utrechtsche Professor in 

 de Botanie, miquel, die zich vroeger een tegenstander der ontwikke- 

 lingsleer had betoond, was in de laatste jaren zijns levens daartoe be- 

 keerd, ofschoon dit nergens duidelijk uit zijne uitgegeven geschriften 

 blijkt, maar hij. verzweeg dit in bijzondere gesprekken niet en gaf er 

 ook blijken van in zijne lessen. 



"Waaraan was deze verandering toe te schrijven? Bij haeting en 

 MIQUEL, zoowel als bij lyell en zoo vele anderen in alle landen van 

 Europa, was zij de vrucht der studie van het door CJ in 1859 uitge- 

 geven werk On the origin of Species, dat het eerst eene vaste basis 

 aan de ontwikkelingsleer heeft verschaft. Dat werk, in 1860 door Dr. 

 T. c. wiNKLER, thaus Directeur der geologische, mineralogische en 

 palaeontologische verzamelingen van "teylee's stichting" te Haarlem 

 in het Nederduitsch vertaald, wekte ook hier groote en algemeene be- 

 langstelling. Wel kon men niet verwachten, dat eene leer, zoo diep 

 ingrijpend, zoo scherp gekant tegen bestaande meeningen en vooroor- 

 deelen, bij allen bijval, dadelijk algemeen ingang vinden zou. Velen, 

 zelfs onder de natuurkundigen , boden heftigen tegenstand , en de Hoog- 

 leeraar J. VAN DER hoeven poogdc voor wat hy — gevormd , gelijk hij 

 was , in de school van cuvier , — een schadelijk vergif achtte , een 

 tegengif te vinden door ook het bekende artikel uit Fraser's Magazine 

 van den heer hopkins in onze taal overtebrengen. Doch noch de uitgave 

 van dit geschrift, noch zijn invloed op zijne leerlingen konden den 

 stroom tegenhouden, vooral niet toen na zijn dood de Duitsche zooloog, 

 EMiL SELENKA, thaus Professor in de zoölogie te Erlangen, naar Leiden 

 werd beroepen. Verklaard voorstander der door u gepredikte leer, wist 

 hij onder de jongere beoefenaars der zoölogie daarvoor eene groote 

 geestdrift te verwekken en eene school te stichten , waarin de overtuiging 

 leeft, dat de ontwikkelingstheorie de sleutel is tot de verklaring der 

 scheppingsgeschiedenis. Te Utrecht was Prof. harting met meer en 

 meer besliste overtuiging in dezelfde richting werkzaam , en te Leiden is 

 zij door selenka's opvolger , Prof. c. k. hoffmann, evenmin verloochend. 



