DARWIN. 130 



enkel blijven binnen den beperkten kring der vakgeleerden , maar zich 

 verbreiden onder het groote publiek, üit de rustige studeerkamer to 

 Down zouden eerlang geschriften de wereld ingaan, die door velen 

 met groote ingenomenheid, door anderen met openbaren of kwalijk 

 verborgen wrevel ontvangen werden. Zij zouden een feilen strijd doen 

 ontbranden. En geen wonder , want denkbeelden en voorstellingen omtrent 

 het ontstaan der organische wereld , die wel is waar reeds sedert eeuwen 

 van tijd tot tijd in de hoofden van sommigen waren opgekomen en in meer 

 of minder klaren vorm geopenbaard , maar steeds door de meest ernstige 

 en toongevende beoefenaars der wetenschap als hersenschimmen waren af- 

 gewezen , vonden in die geschriften van darwin den tot daartoe ontbre- 

 kenden wetenschappelijken grondslag, waarop zich verder liet voort- 

 bouwen. Spoedig zag men ook zeer terecht in , dat , indien die voorstel- 

 lingen juist waren , zij eene geheele hervorming der denkbeelden moesten 

 teweeg brengen , ook op een terrein dat buiten de eigenlijke natuurweten- 

 schap is gelegen. 



Reeds sedert den tijd dat darwin in de binnenlanden van Zuid-Amerika 

 rondzwierf en nadacht over het blijkbaar verband dat moest bestaan 

 tusschen de daar nu nog levende dieren en de reusachtige vormen die 

 daar in lang vervlogen tijden geleefd en hunne geraamten in den bodem 

 achtergelaten hebben, was hij der meening toegedaan dat eene zoo 

 groote overeenstemming in maaksel bij dieren , die overigens veel te veel 

 verschilden om als tot dezelfde soorten behoorende te kunnen worden 

 beschouwd, alleen kon verklaard worden door aautenemen dat er eene 

 zeer allengsche vervorming der dier- en plantsoorten gedurende den 

 loop der eeuwen heeft plaats gehad en dat de nu levende soorten de 

 afstammelingen zijn van vroeger geleefd hebbende dieren en planten, 

 waarvan men de soort gewoon was als uitgestorven te beschouwen. 



Darwin zag echter zeer goed in dat zulk eene verklaring slechts eene 

 in de lucht hangende hypothese was, waaraan men geen toegang tot 

 de eigenlijke wetenschap mocht openen , zoolang men niet eenen weg 

 kon aanwijzen langs welken de veronderstelde veranderingen met nood- 

 zakelijkheid moesten hebben plaats gegrepen. Wel bewezen de producten 

 der kweking van huisdieren en van velerlei planten dat zulke veran- 

 deringen, groot genoeg om aan schijnbaar nieuwe soorten het aanzijn 

 te geven , langs den natuurlijken weg mogelijk zijn. Maar hier oefent 

 de mensch , de kweker , de veefokker , de tuinman , zijn invloed uit. Hij 

 kiest , wanneer hij in de door hem gekweekte voorwerpen zekere eigen- 



