DAR WIN. 141 



in de vormen van planten en dieren moesten worden teweeg gebracht 

 Die oorzaak nu was geheel onbekend , en het scheen zelfs niet waar. 

 schijnlijk dat men haar immer zou ontdekken. Vandaar dat, terwijl een 

 boek als de Vestiges of the Natural History of Creation , — een werk waar- 

 van men thans weet dat het door eene dame , de onlangs overledene Miss- 

 tress CHAMBERS geschreven is — bij vele niet-natuurkundigen vrij wat 

 bijval vond, daarentegen zij die gewoon waren aan de strenge methode 

 '^er wetenschap en bovendien veel beter dan anderen al de bezwaren 

 kenden die tegen de ontwikkelingshypothese konden worden ingebracht , 

 daarover bedenkelijk het hoofd schudden en van oordeel waren , dat men 

 in elk geval verstandiger handelde, wanneer men zich met dergelijke 

 quaestiën , die immers toch onoplosbaar waren , niet inliet. 



Zoo stond de zaak, toen dar win het bekende werk van malthus "Over 

 de bevolking" in handen kreeg. Men weet dat deze schrijver onweder- 

 legbaar heeft aangetoond, dat, indien alle kinderen in het leven bleven 

 en den volwassen leeftijd bereikten , de bevolking in veel snellere mate 

 dan de bestaansmiddelen zoude toenemen. Toen ging voor darwin een 

 lichtstraal op. Indien dit, zoo redeneerde hij, van de menschen waar 

 is , welker voortplanting betrekkelijk langzaam geschiedt , dan geldt 

 dit in nog hoogere mate van de meeste dieren en planten , waar het getal 

 der uit de eieren of zaden voortgekomen nakomelingen in een enkel 

 jaar soms honderden, duizenden, ja, bij eenige visschen, millioenen 

 kan bedragen. Bleven al die nakomelingen in het leven , dan zou bin- 

 nen weinige jaren geen plekje op het land of in de zee meer ter be- 

 woning overig blijven en de voorhanden voedselvoorraad op verre na niet 

 toereikend zijn tot levensonderhoud der elkander verdringende individu's. 

 Het is dus een ijzeren natuurwet , dat van de tallooze zaden die een 

 plant afwerpt slechts eenige weinigen opkomen , een nog geringer aan- 

 tal der daaruit gekomen planten den vollen wasdom bereikt, en dat 

 evenzoo van de jongen der dieren slechts weinigen in het leven kunnen 

 blijven tot aan den ouderdom waarop zij hunne soort kunnen voort- 

 planten. 



Waren nu alle indivudu's volkomen gelijk en waren en bleven ook 

 alle levensomstandigheden onveranderlyk gelijk en dezelfde , dan bestond 

 er geen de minste reden, waarom het eene individu langer gespaard 

 zoude worden dan het andere. Maar elk weet dat die volkomen ge- 

 lijkheid der individu's, die tot eene soort behooren, niet bestaat, dat 

 er daarentegen verschillen zijn, al zijn deze ook doorgaans zoo gering 



