DARWIN. 145 



gerust gesteld dergenen, die reeds geneigd waren tot hare aanneming, 

 maar zich van eene onbewimpelde erkenning daarvan lieten terug hou- 

 den, zoolang die hypothese niets meer dan eene op waarschijnlijkheids- 

 gronden rustende gissing was. In hetgeen darwin "natuurkeus" had 

 genoemd, erkenden dadelijk velen een werkzaam beginsel, eene ware 

 oorzaak, eene causa efficiens , die met noodzakelijkheid zekere gevolgen 

 moest hebben. Dat daardoor, in verband met langzaam veranderende 

 levensomstandigheden , eene verandering in het lichamelijk maaksel van 

 planten en dieren gedurende de op elkander volgende generatiën kon , 

 ja moest plaats grijpen , kon bezwaarlijk betwijfeld worden. De vraag 

 was eigenlijk alleen en is het nog : tot hoever kan die verandering zich 

 uitstrekken? Dat overigens de natuurkeus alleen en op zich zelve niet 

 machtig genoeg is om zeer groote veranderingen te weeg te brengen, 

 maar dat nog andere oorzaken daartoe moeten medewerken , zag daewin 

 zelf zeer goed in, en later hebben ook nog anderen daarop met meer 

 of minder nadruk gewezen. ' 



Het is mijn voornemen niet hier in eene breedere uiteenzetting der 

 afstammingsleer en der ontwikkelingshypothese te treden. Aanvankelijk 

 scherp bestreden , ook door cenigen dergenen die door hunne kennis 

 wel daartoe bevoegd waren , heeft zij in de weinige jaren die verloo- 

 pen zijn sedert de verschijning van dahwin's hoofdwerk, allengs aan 

 grond gewonnen, zoodat er tegenwoordig niet vele biologen meer zijn, 

 die haar niet aannemen, zij het dan ook onder zekere beperkingen. 

 Meer en meer blijkt het , hoe gewichtig de stoot geweest is dien daewin 

 aan de wetenschap heeft gegeven. Naar gelang het getal der onder- 

 zoekingen die in het licht dezer hypothese zijn gedaan toeneemt, wordt 

 niet alleen zij zelve bevestigd, maar worden ook vele verschijnselen, 

 die vroeger volkomen raadselachtig waren, ja in strgd schenen met de 

 harmonie der schepping, verklaard als de noodwendige gevolgen van 

 natuurlijke oorzaken. Dit kan echter slechts ten volle ingezien en be- 

 grepen worden door hen, die vooraf door eene zeer grondige studie 

 zich de noodige kennis verworven hebbeu van het maaksel en de levens- 



' Keeds in 1862 heb ik, in mijne Algemeene DierJcunde, h\. 293 en volg., tien 

 mogelijke hoofdoorzaken van verandering genoemd , waarvan de natuurkeus er ééne is. 

 Daarbij kan nog voor de hoogere dieren de sexneele keus worden gevoegd , op welker 

 invloed Ijarwin in een reeds boven genoemd alzonderlijk werk bijzonder de aandacht 

 heeft gevestigd. 



10 



