194 BIJDRAGE TOT DE KENNIS VAN DE GEAARDHEID DER DIEREN. 



is ZOO al niet zeker dan toch hoogst waarschijnlijk. Doch ofschoon de 

 mensch nit den geur , die de lucht vervult , eveneens het land kan rui- 

 ken, zoo is zijn reukorgaan van geen de minste dienst om hem te 

 wijzen in welke streek van den horizon het zich bevindt. 



Het zwijn daarentegen weet, zoodra het te water wordt gelaten, te 

 midden van de golven die hem bestendig de oogen en neusgaten over- 

 stelpen , dus zonder behulp van het gezicht of den reuk , den kortsten 

 weg te vinden naar het naaste land, al heeft hij dat land te voren 

 nimmer betreden. * 



Dit was aan den zeelieden reeds voorlang door ondervinding bekend, en 

 zij hebben zich er wel eens van bediend in een tijd dat de aeevaartkunde 

 nog weinig gevorderd was , om, in geval van nood en wanneer de gele- 

 genheid het uitvoerbaar maakte, te ontdekken welken koers zij te stu- 

 ren hadden om het land te naderen of wel het te vermijden, onder 

 voorzorg, zooals zich laat denken, van het varken aan een lijntje te 

 houden om het niet te verliezen. 



Zoo althans luidde de sage, die ik meer dan een halve eeuw gele- 

 den uit den mond van oude varensgasten vernam en waarvan de mo- 

 gelijkheid mij meermalen is gebleken in mist en nachtelijke duister- 

 nis, zoowel bij schipbreuk als bij het zinken van kleine vaartuigen, 

 waarin ik varkens tot lotgenooten had , en zij het altijd van de hooger 

 bewerktuigde wezens wonnen in vaardigheid van den wal te bereiken. ^ 



In al zulke gevallen zou men kunnen zeggen dat zij het land zoch- 

 ten uit noodzakelijkheid, hoewel hun motief tot zwemmen niets te 

 maken heeft met de vraag hoe of door welk middel zij het land we- 

 ten te vinden. Doch eens dat ik met een schip op de kust van Gu- 

 yana verzeild was geraakt in de weeke modderige ondiepte van de 



' Tot hoe ver van land het vermogen van die richting te ontdekken zich uitstrekt 

 kan ik niet bepalen. De grootste afstand dien ik hen zwemmende heb zien afleggen was 

 drie Engelsche mijlen. Dat varkens lang zwemmen kannen, blijkt overigens uit de reeds 

 door i.YELL {Principles of Geology , 10 Ed. , Vol. II p. 355) aangevoerde voorbeel- 

 den. Ook A. K. WALLAGE {Molay Arehipelago , Vol, II p. 141) zag een wild zwijn den 

 zee-arm tusschen Singapore en het schiereiland van Malacca overzwemmen , en vindt 

 daarin de verklaring van het opmerkelijke feit, dat van al de groote zoogdieren van 

 Indie alleen zwijnen zich uitbreiden tot over de Molukken en zelfs tot aan Nieuw-Guinea, 

 hoewel het vreemd is dat zij den weg naar Australië niet gevonden hebben. 



2 De beweging hunner pooten is die van de galop. Met de voorpooten te zamen ge- 

 bonden zwemmen zij schier even snel , doch rijten zich dan onwillekeurig met de scherpe 

 hoeven den hals open, zoodat zij door bloedverlies bezwijken. 



