198 BIJDRAGE TOT DE KENNIS VAN DE GEAARDHEID DER DIEREN. 



zij het bewaken totdat ontbinding begint en er dan als verwoed 

 op aanvallen, het ingewand er uitscheuren en sissende en blazende 

 met overloopenden gorgel elkaar elk stuk betwisten, terwijl zij van 

 kop tot klauw met bloed en drek bespat zijn ; — dan eerst doen zij zich 

 kennen voor wat zg zijn : de sombere trawanten van den engel des ver- 

 derf s, wiens voetstappen zij volgen en wiens wenken zij gehoorzamen 

 waar hij immer gaat. 



In den loop van de jaren 1833—37, waarin ik Suriname onder- 

 scheidene keeren bezocht, had ik dikwijls gelegenheid hen aldus 

 bezig te zien en bewonderde ik meermalen het zonderling vermo- 

 gen , hetwelk hen als met speciale voorkennis naar de plaats voerde 

 waar eenig aas hen wachtte , zonder dat het mij mogelijk was te ver- 

 klaren hoe of door welk middel zij , op den afstand waar zij zich be- 

 vonden, er kennis van kregen of het wisten te ontdekken, daar het 

 soms door tusschenliggende voorwerpen onmogelijk door hen kon wor- 

 den gezien en de wind de verbreiding van den reuk verhinderde naar 

 den kant waar zij zich ophielden. Als jong zeeofficier droomende van 

 onderscheiding, ook in het wetenschappelijke van het vak, waartoe 

 kennis van vreemde landen behoort, was het mij te vergeven dat elk 

 natuurverschijnsel , zelfs dat van een Stinkvogel , mijne aandacht trok 

 en ik bekend zocht te worden met hetgeen ornithologen van zgne ge- 

 aardheid hadden waargenomen; doch het eenige wat ik aantrof als 

 met mijne bevinding overeen te komen, was het gevoelen van knapp 

 betreffende de raven {Journal of a naturalist), die hunne plotselinge ver- 

 schijning bij de lijken van dieren toeschrijft aan '•^Some mysterieus sense 

 inscrutable to human penetration^^; want zegt hij : ^^sight it cannot be, and 

 we hnow nat of any fetor previous to putrescence so suhtile as to call these 

 scavengers from the extremity of one county to that of anotherJ'' — Wel 

 is waar staat hier tegenover de uitspraak van onderscheidene natuur- 

 onderzoekers , die van de gieren verklaard hebben dat zij door den 

 reuk , of meer bijzonderlijk door het gezicht worden bestuurd \ doch 



1 Om dit laatste te betoogen voert men aan dat in het oog van vogels die op het 

 lijk van dieren azen een kam (pecten) aanwezig is , maar tevens ware het niet kwaad 

 indachtig te zijn dat een fout in waarnemingen dwalingen kan doen ontstaan of be- 

 staande dwalingen kan bevestigen, in plaats van ze te voorkomen of op te mimen. Zoo 

 zegt Prof. LiCHTENSTEiN , reizende in Zuid-Afrika, dat wanneer een zijner beesten in de 

 meest verlaten wildernis kwam te sterven, in minder dan een half uur hoog in het 



