BIJDRAGE TOT DE KENNIS VAN DE GEAAUDHEID DER DIEREN. 199 



in weerwil van znlk hoog gezag mag het mij geoorloofd zijn te zeg- 

 gen, dat volgens mijne ervaring de werking der zintuigen geen vol- 

 doende oplossing van het raadsel aan de hand geeft , en dat er tot 

 dusver geene juiste verklaring voor te vinden is. 



Alvorens deze bewering als een verwaten ketterij van "den onweten- 

 schappelijken mensch" te veroordeelen , gelieve men mij toetestaan het 

 navolgende feit te vermelden , zoodanig als het in mijne aanteekeningen 

 voorkomt, en de bijzonderheden er van met onpartijdigheid te wegen 

 bijv. tegen zulke kunstmatige proefnemingen als die van den terecht 

 beroemden audübon , wiens naam zij alle lof en eere, te vinden o. a. 

 in VAN DER hoeven's Leerboek der DierTcunde 3e druk pag. 151. * 



Op de rivier ten anker liggende had ik mij op zekeren namiddag 

 aan den gouvernements-trap te Paramaribo laten aanzetten om de scheeps- 

 chronometers te observeeren, na afloop waarvan ik de sloep naar boord 

 terug zond om mij nog eenigen tijd bezig te houden met het schetsen 

 van een gezicht op het fort Zeelandia. Van de plaats waar ik mij be- 

 vond heeft men een ruim uitzicht naar den kant van het gouverne- 

 meutshuis en de Kombé, en terwijl ik mij niet onthouden kon het 

 prachtig panorama dat zich voor mij opdeed te bewonderen, trof het 

 mij toevallig als iets opmerkelijks, dat reeds zoo vroeg — het was toen 

 half vijf — zich nergens eenig gevogelte vertoonde en wel bijzonder- 

 lijk geen enkele Stinkvogel te zien was. Dit deed mij naar alle kanten 

 uitkijken om zoo mogelijk een hunner te ontdekken, welke, zoo hij er 

 geweest was , mij niet zou hebben ontgaan , toen ik , op het geritsel van 



toppunt gezien werd : "a numher of minute ohjecfs descending in spiral cireles and 

 increasing in visihle magnitude at every revolution." Het bleek al spoedig dat dit 

 een vlucht gieren was, welke van een voor het menschelijk oog onbereikbare hoogte het 

 dier hadden zien bezwijken. Hieruit zou men moeten afleiden dat die gieren hun ver- 

 blijf in de lucht hadden opgeslagen juist in het zenith van de plaats waar de geachte 

 Professor zich bevond , vanwaar zij bijkans een half uur tijd noodig hadden om naar 

 beneden te komen. Had hij echter dadelijk bij het vallen van zijn lastdier den horizon in 

 alle richtingen bespied, hij zou hen ongetwijfeld van daar eerst hebben zien opstijgen 

 waar het beeld van hun prooi zelfs met behulp van een kam zich op het netvlies hunner 

 oogen onmogelijk kon afspiegelen. De aangehaalde woorden uit mattheus , zoowel als 

 die door job gebezigd: "waar de verslagenen zijn daar is hij" (Job XXXIX. 30) zijn 

 gekozen als beeld van het wonderbaarlijke dat ook in andere dingen bestaat. Gelijk 

 HAMLET zegt: "There are more things in heaven and earih, Horatio , titan are 

 dreamt of in your philosopJiy (Act. 1 scène 5.). 



' Verg. hier dit Album, Jaargang 1872, bl. 135. Hö. 



