324 OKZE VINKEN. 



zien, als een voorbode van zijn onverbiddelijken ondergang ! Bovendien, 

 was onze laatste blik, ons laatste bezoek niet gewijd aan de kleine 

 vederlingen voor wij gingen slapen, en was onze eerste gedachte niet 

 bij het ontwaken om hnn schreeuwend keeltje, al was het dan ook 

 voor een korten tijd, door een weinig voedsel tot bedaren te brengen? 



Dit was onze kindertijd, het is waar; doch hoe velen zien niet nog 

 op lateren leeftijd geheele dagen naar jonge nestelingen uit, onder 

 hunne hoede of verpleging opgenomen ; hoe velen geven niet, reeds man 

 geworden , bij het binnenkomen hunner woning , hun eersten groet den 

 gevederde zangers ten beste? En geen wonder; immer dankbaar voor 

 elk goed woord en genegenheid hun gegeven, beloonen zij dien groet 

 gewoonlijk door een vroolijk springen of een prachtig liedje. 



Toen het plan om dit opstel te schrijven in mijne gedachten opkwam , 

 was het vacantie voor mij. Van het platteland, van mijn kamer 

 waar mijne lievelingen zich bevonden en mij dikwijls in mijn eenzaam- 

 heid troostten, was ik overgeplaatst in een stad. Ik zat te mijmeren. 

 Boven mij hing een vink in een kooitje te zingen, zijn slag deed een 

 gevoel van ongezelligheid in my ontstaan, en, ik schaam het mij niet 

 te zeggen, ik gevoelde een soort van heimwee naar mijne gevederde 

 vrienden. Het was onder dien indruk, dat ik eenige regels begon te 

 schrijven. Ik dacht eens na over de verhouding van stad- en landleven, 

 en kwam ten laatste tot het besluit iets over de vinken te schrijven, als 

 de meest bekende vogels voor de stedelingen. Wellicht kon ik er som- 

 migen vogellief hebbers genoegen mede doen, hetzij door hen iets over 

 hun natuurleven mee te deelen, of wel door iets over het leven der 

 vinken in gevangen staat te zeggen. Mocht het mij daardoor gelukken 

 eenige genegenheid — ook van niet-liefhebbers — voor die nuttige 

 dieren op te wekken, dan zal ik tevreden zijn. 



Alvorens te beginnen, vraag ik aan de geleerden verschooning 

 zoo ik niet wetenschappelijk genoeg ben; doch het is waar — voor 

 hen acht ik mij niet geroepen te schrijven; integendeel, ik heb ge- 

 tracht het wetenschappelijke zooveel mogelijk te vermijden, om door 

 meer eenvoudige beoefenaars der vogelkunde ook begrepen te worden. 

 Ik weet bij eigen ervaring , hoeveel moeite het soms kost — ook met 

 den grootsten ijver — een goed overzicht te krijgen; nu eens zijn het 

 de boeken zelf, dan weer andere zaken die ons een beletsel zijn. Welnu, 

 het is voor hen, die zich in weerwil van hun studie-lust of eenvoudige 

 uitspanningen moeten behelpen, dat ik mijn eigen bevindingen en op- 



