ONZE VINKEN. 327 



aan te vullen, door de verschillende in gebruik zijnde Latijnsche namen ; 

 deze kunnen een leek nog al eens in de war helpen, vooral bij het 

 raadplegen van buitenlandsche werken. Jammer genoeg dat daar niet 

 meer eenheid in bestaat ; het schijnt de ijdelheid der geleerden te 

 streelen elk op zijn beurt een nieuw stelsel uit te denken, en dit dan 

 door nieuwe geslachtsnamen te kenmerken. Doch elkeen is hier vrij 

 in; of de wetenschap hierdoor gebaat zal zijn is iets anders. 



Uit de volgende tabel zal men zien , dat er nog al eenige La- 

 tijnsche namen voor dezelfde soort in gebruik zijn. Ik heb ze allo 

 aangehaald uit het nieuwste werk van brehm — handelende over 

 de vogels — die op zijn beurt weer alle andere schrgvers heeft ge- 

 raadpleegd. De geslachten heb ik met hoofdletters , de bijnamen met 

 gewone letters aangegeven. Het zal misschien aan sommigen opvallen, 

 dat dezelfde namen een enkele maal in beide, èn in de geslacht- èn 

 in de bijnamen worden aangetroffen. Dit komt omdat sommige dier- 

 kundigen van de bijnamen soms geslachtsnamen maken. Bij ons b. v. 

 noemt men in 't algemeen het Kneutje en hef Fratertje Fringilla 

 cannabina en Fr. montium of fiavirostins. Brehm daarentegen noemt 

 hen Cannabina linota en C. montium; voor het Barmsijsje vindt men 

 daar Linaria rubra^ dat bij ons Fr. linaria heet. Nu vindt men in de 

 Synopsis van leunis voor beide eerstgenoemde — volgens bonaparte — 

 Linota cannabina en L. jlavirostris. Ik geloof dat deze korte vergelij- 

 king voldoende zal zijn , om de plaatsing der verschillende namen te 

 billijken, en over te gaan tot eane beknopte beschouwing der ver- 

 schillende soorten in hun natuurstaat. Wij zullen dan eerst met een 

 der kleinste beginnen, en dit is het barmsijsje. 



Het barmsijsje, een der kleinste maar ook de liefste van alle 

 vinkensoorten , verschijnt alleen bij ons in den trektijd , den winter. 

 Volgens mededeelingen van verschillende schrijvers, nestelt het tot in 

 Lapland toe; het broedt overigens in beide werelddeelen tot 71" N. 

 breedte '. Het kiest bij voorkeur de moerasachtige en dichte berken- 

 wouden om zijn nest te maken , dat zelden meer dan een meter boven 

 den grond geplaatst is. In de Alpenstreken daarentegen, in de zoogenaamde 

 Alpenrozenbosschen, staat het soms laag, soms tot tien meter hoog. 



Het nest wordt aangelegd met dunne droge takjes , en zoo vervol- 

 Sommigen willen dat zij ook in Duitschlaud broeden. 



