ONZE VINKEN. 333 



tjes, zeker meer ervaren in de reis, zoo dikwijls door hen gemaakt, 

 hebben schijnbaar al den tijd , en trekken slechts langzaam de jongen 

 en wijfjes achterna. Niet met diezelfde bedaardheid verschijnen zij in 

 het voorj-aar in hun broedoord weer terug, maar integendeel een veer- 

 tien dagen vroeger dan de andere. Enkele schrijvers meenen — zooals 

 BüRGEESDiJK iu "De Dieren", dat al de mannetjes eerst vooraf gaan 

 en dan later door de wijfjes gevolgd worden ; althans bij hunne terug- 

 komst. Ik wil hier niet beslissen ; waarnemingen van dien aard zijn 

 hoogst moeielijk; ten minste om eenige zekerheid te krijgen. Overblij- 

 vende exemplaren, zooals nog al eens gebeurt, kunnen den waarnemer 

 wel eens in de war brengen. Het komt toch niet zelden voor, dat 

 mannetjes en wijfjes bij ons overwinteren , ook wel bij paartjes ; deze 

 kunnen dan zeer mak en bij ruw weder soms zeer verlegen zijn. 



Eenmaal ontving ik van een mijner vrienden een wijfjes-vink , die 

 op een November -avond met hevigen storm , tegen het raam van een 

 kamer, waar het licht brandde, was komen aanfladderen en zoo gevan- 

 gen werd. Eerst dacht ik een tammen vink voor mij te hebben, doch 

 het bleek spoedig een wildzang te wezen. 



Volgens BREHM kan men in den trektijd 's morgens vroeg hoog in 

 de lucht duizenden bij elkander zien ; zg dalen tegen den middag neder 

 en zetten dan al etende en vliegende hun reis in groote zwermen voort. 

 Alleen bij stormweder , of een wind , die hun minder gunstig is — 

 zooals vóór den wind — blijven zij op de plaats waar ze zijn. Is het 

 weder goed , dan doen zij tegen den avond nog een tochtje en zoeken 

 ten laabste in bosschen en boomen in gezelschap van robijn, heidebarm, 

 sijsje en bergvink, een nachtleger op. 



De bestemming van hun reis is verschillend, soms tot zuidelijk Eu- 

 ropa, soms tot noordelijk Afrika. 



Veel zou hier nog te zeggen zijn over den zang van den vink, hoe 

 deze veel liefhebberij heeft uitgelokt , vooral in de streken van het 

 Thuringer woud , waar men soms een goeden zanger met een koe be- 

 taalde , doch ik moet mg beperken ; elkeen kent toch ia 't algemeen 

 den vinkenslag, al is het dan ook niet in bijzonderheden. 



In tegenstelling van den slag- en bergvink is de groenling of 

 groenvink minder slank van vorm. In Vlaanderen geeft men hem 

 den karakteristieken naam van "mof", en wordt hij daar veel op den 

 kruk afgericht; hij schijnt zeer geschikt te zijn om door den een of 



