336 ONZE VINKEN. 



gewoonte ze los in mijn kamer te laten vliegen en dan een hennip- 

 zaadje tussclien duim en vinger uit te laten halen; dit verveelde mij 

 echter al zeer spoedig, want zat ik te schryven of te teekenen en 

 hield ik mijn linkerhand een weinig gesloten op tafel , dan duurde het 

 niet lang of onze sijs zat mij op de vingers , altijd tusschen duim en 

 vinger in wroetende. De meesten leeren zeer gemakkelijk uit- en in- 

 vliegen, Een aardig voorbeeld daarvan werd medegedeeld in het Album 

 der Natuur (zie jaarg. 1875, bl. 125). Hoe vreemd dit geval ook moge 

 klinken, zeker is het, dat de sijsjes een van de aardigste en prettigste 

 vinkensoorten zijn die in ons land voorkomen. 



Na dit gezellig vogeltje zal het tijd worden iets over het kneutje 

 te zeggen ; dit vergoedt zeker wel door zijn zang wat hem aan ver- 

 trouwelykheid in vergelijking met het sijsje ontbreekt. 



Het kneutje is volgens schlegel een trekvogel en vertoeft bij ons in 

 den regel van April tot October ; brehm echter wil , dat ze in Duitsch- 

 land zonder noodzaak hun broedoord niet verlaten ; het zijn meest 

 kleine zwerftochtjes die ze ondernemen. Het bewoont overigens van 

 Midden-Scandinavië af gansch Europa , ook Klein- Azië en Noord- Afrika ; 

 in het noordwestelijk gedeelte, zoo als Egypte, komt het echter zelden 

 voor. Hooge gebergten en uitgestrekte wouden vermijdt het. 



Het kneutje nestelt bijna in geheel ons land, vooral in de heide-, 

 duin- en zandstreken, bij voorkeur doet het dit in lage struiken. 

 Het nest bestaat uit worteltjes, takjes, grasstengeltjes en heidekruid 

 en wordt bekleed met planten- of dierenwol , zoo ook paardenhaar. 

 Eeeds in April begint het met den nestbouw en nestelt soms in een 

 zomer twee- of driemaal. Het eigenaardigst is dat de kneutjes, even als 

 het barmsijsje, ook gedurende den paartijd met elkander in vrede leven; 

 zij beschouwen de wereld uit een communistisch oogpunt. 



Een vertrouwd waarnemer verhaalt dat de jongen , bij een onderzoek 

 door hem gedaan, bij tusschenpoozen van twaalf a zestien minuten 

 gevoed werden; de beide oudjes kwamen dan altijd geregeld te zameu. 

 Het mannetje had evenwel den voorrang in het voeden; als dit ge- 

 daan had, dan was de beurt aan het wijfje; een enkele maal uitgezon- 

 derd, kwam dit laatste ook wel alleen of was het mannetje in het 

 voeden voor. Ook was het reinigen van het nest steeds de taak van het 

 wijfje, waarbij de uitwerpselen der jongen altijd ver van het nest wer- 

 den verwijderd. 



