ONZE VINKEN. 337 



Het algemeen gevoelen is dat zij alleen van zaden leven ; brehm 

 echter gelooft dit niet. 



Opmerkelijk is hunne kloursverandering : in het voorjaar is hun kruin 

 en borst prachtig rood , hetwelk bij de ruiing weer verdwijnt ; de wortel 

 der vedertjes heeft dan alleen maar het rood, en de randjes zijn vaal 

 bruingeel. Bij het rood worden , veranderen de randen der vedertjes en 

 wordt de kleur over geheel de borst verspreid. Derhalve is het alleen 

 eene omzetting van kleur, niet een tweede ruiing. Jonge mannetjes 

 krijgen pas in het tweede of derde jaar hun volkomen bruidegomskleed ; 

 worden zij oud, dan gaat het purperrood voor altgd verloren en blijft 

 de kleur bestendig geelachtig. 



Voor liefhebbers van jonge vogels op te kweeken, zij nog even aan- 

 gestipt , dat de ouden de uitgehaalde jongen blijven voeden, ook dan 

 wanneer deze langzamerhand op een tamelijk verren afstand van de 

 plaats, waar het nest lag, verwijderd zijn; naumann heeft dit meer- 

 malen ondervonden. 



Bechstein zegt , dat jonge kneutjes niet alleen zeer geschikt alle 

 liedjes te leeren nafluiten , maar zelfs den nachtegaalslag gedeeltelyk 

 op een trouwe wijze nabootsen ; ook beweert hij eenige woorden van 

 een kneutje gehoord te hebben, doch — zoo als te denken is — op 

 een onduidelijke manier. Hoe aardig ook, ik zou er geen geduld voor 

 hebben en houd het met denzelfden schrijver: dat de natuurlijke zang 

 het mooist is ^ 



Dezen nu leeren zij als van jong af opgekweekte vogels nooit. Ik 

 heb zelf de proef eens genomen met nachtegalen , en in spijt van mijn 

 groote moeite bleven het echte stumperts. Ook het hangen om ouden 

 te hooren in een bosch , hielp niets. Het is daarom myn overtuiging , 

 dat, wil men goede krachtige zangers hebben, het beste is bejaarde 

 vogels te vangen, die niet te oud zijn, b.v. twee jaar; dan verliezen 

 zij hun natuurlijken zang niet zoo gemakkelijk. 



^ Het aanleereu of overnemen van geluiden of zang, is trouwens aan de meeste vogels 

 eigen. Ik heb een sijsje, dat een tijd lang naast een slagvink heeft gehangen, en nu 

 duidelijk , tot vervelens toe , diens geroep nabootst. 



{Wordt vervolgd.) 



