344 EEN PAAR WAARNEMINGEN UIT HET LEVEN DER VOGELS. 



echter merkwaardig , dat de kraaien zoo goed den juisten tijd kennen , 

 waarop de visclivangst met voordeel kan gedreven worden. In de keuze 

 der visschen zijn zij niet keurig; alle zijn van hare gading, de kleine 

 zoowel als de groote. "Een kraai had in den bovengenoemden vijver een 

 zoo grooten visch bemachtigd, dat zij er zich niet vliegend mede kon 

 verwijderen. De visch , die haar afhandig gemaakt werd , was nog tamelijk 

 ongedeerd, hoewel hij een oog was kwijt geraakt. De kraaien , waarvan 

 boven sprake was , behoorden waarschijnlijk tot de soort Corvus corone. 

 Zij waren niet dicht te naderen, waarom de bepaling eenige onzeker- 

 heid blijft behouden. 



Het is dus niet ongewoon, dat kraaien in het voorjaar zich met 

 visschen voeden , die zij zelven vangen. Het blijft echter de vraag , of 

 zij dit ook des zomers zullen doen, als overvloed van ander voedsel 

 voorhanden is. Men moet , bij het bestudeeren van den aard en de levens- 

 wijze der vogels, de omstandigheden, waaronder zij verkeeren, niet uit 

 het oog verliezen. 



Zoo is mij in dezen winter tweemaal het geval voorgekomen, dat 

 een kraai door een valk werd aangevallen. Het eerste geval had op 

 het ijs plaats. De strijd had reeds zoolang geduurd, dat de kraai doode- 

 lijke wonden had ontvangen en niet meer staan kon, toen de valk 

 werd gestoord. De waarnemer , een onderwijzer , deelde mij het boven- 

 staande persoonlijk mede. Het tweede geval was soortgelijk. Thans 

 werden de vechtenden overvallen en beiden gevangen gemaakt. De valk , 

 die spoedig stierf (hoewel niet ten gevolge van wonden) , werd mij ter 

 hand gesteld. Het bleek een mannetje van den Slechtvalk (Falco com- 

 munis) te wezen. Mijn amanuensis, die het dier zou skeletteeren, 

 maakte mij op zijn ongeloofelijke magerheid opmerkzaam. Van vet 

 was in het lichaam geen spoor te vinden en de spierlaag op de 

 ribben was zoo dun, dat zij nauwelijks met het dissekeermes was te 

 vatten. De vogel was reeds bijna een skelet. Hoe kan een vogel nog 

 leven en spierkracht ontwikkelen, wanneer de spieren tot zulk een 

 minimum herleid zijn? Hier is honger ongetwijfeld de prikkel geweest , 

 die den valk er toe bracht een vogel aan te vallen, die geen gemak- 

 kelijke prooi voor hem wezen kon. Menschen, die in streken wonen 

 waar zich telkens valken vertoonen, hebben mg verzekerd, dat deze 

 roofvogels des zomers nooit kraaien aanvallen. 



Ten slotte deel ik een voorval mede , dat schier ongeloofelgk schijnt. 

 Ik hield het dan ook in den beginne voor een verzinsel of een onjuiste 



