346 DE VANGST VAN BLOEDZUIGERS IN GRIEKENLAND. 



in de nabijheid van het dorp Skripu, het oude in het heldentijdvak 

 der Grieken zoo beroemde Orchomenos , de vangst plaats heeft van de 

 bloedzuigers. 



Met zijn reisgezelschap de oevers van het meer naderende , zag hij 

 , op eenigen afstand, tot zijne groote verbazing, tien of twaalf in lom- 

 pen gehulde mannen met terugstootende gelaatstrekken en ontbloote 

 beenen eenigen tijd onbewegelijk in het water staan. Toen de reizigers 

 iets naderbij waren gekomen , begaven deze personen zich op den vasten 

 •bodem, plaatsten zich op de daar verstrooid liggende steenen en be- 

 gonnen hunne beenen af te krabben , die , als de huid van een melaat- 

 sche, met zwarte plekken bezaaid waren. 



Het bleek spoedig dat die donkere plekken bloedzuigers waren. Eén 

 der reisgenooten van den heer belle deelde hem mede , dat geen Griek 

 een dergelijk beroep zou willen uitoefenen en alleen het schuim van de 

 bevolking der Levanthavens, dat tot geen enkele natie behoort, door 

 de ruime belooning van tien gulden daags kon worden, overgehaald 

 als visschers van bloedzuigers op te treden. De vangst duurt niet lan- 

 ger dan twee of drie maanden , en het grootste gedeelte van het op 

 zoo zonderlinge wijze verdiend loon wordt besteed aan alcoholische 

 dranken. Eén dier visschers verklaarde zijn beroep reeds gedurende 

 dertig jaren te hebben uitgeoefend, maar vreesde dat men hem een 

 volgend jaar niet weder in dienst zou willen nemen, wijl zijne beenen 

 te zeer vermagerd waren. 



In hetzelfde meertje vindt de vangst evenwel nog op andere wijze 

 plaats en wel door middel van paarden. Zijn deze arme dieren reeds 

 eenmaal in het water geweest, dan kunnen zij slechts door hevige 

 zweepslagen voor de tweede maal gedwongen worden zich aan de on- 

 gewenschte aderlating bloot te stellen. Bij het verlaten van het water, 

 waarin zij slechts enkele minuten vertoeven , zijn de pooten en de buik 

 door honderde bloedzuigers overdekt en de arme dieren zoo afgemat, 

 dat zij , nauwelyks op het droge gekomen , op zijde vallen en dikwerf 

 het bewustzijn verliezen. Is dit het geval , dan gunt men het paard 

 vijf dagen rust, doch is het dier, dat voor de vangst gebruikt wordt, 

 reeds oud en van weinig waarde , dan moet het keer op keer aan de 

 aanvallen der bloedzuigers blootstaan om de hebzucht der visschers 

 te voldoen. Het arme dier wordt steeds zwakker; het geheele lichaam 

 wordt met de wormen als bezaaid ; soms blijven zelfs de oogleden niet 

 verschoond. Te zwak om te loopen wordt het slachtoffer met touwen 



