ONZE VINKEN. 357 



gen van dien aard zijn meer voorgekomen, ook bij andere vogelsoorten, 

 omdat men ze niet genoeg en geregeld in het wild heeft kunnen nagaan ; 

 want in kooien geeft een onderzoek van dien aard meest geen zuivere 

 uitkomst. Zoo zal b. v. de borst van den putter, na lang gevangen 

 geweest te zijn, donkerder van kleur worden; dit zelfde ondervindt 

 men bij vele soorten, hoe goed ook gevoed en behandeld. ^ 



Een waardig tegenhanger van den putter op gebied van schoonheid 

 is de g o u d V i n k. Ofschoon zij beiden onder de prachtigste vogels be- 

 hooren, verschillen zij toch zeer in uiterlijken vorm ; zoo slank de putter 

 is , zoo zwaar en dik is de goudvink. Het is niet te verwonderen dat 

 de Duitschers hem om zijn gezetheid en karakteristiek uitzien "dom- 

 heer" hebben genoemd. 



Als "domheer" is hij dan ook het liefst in zijn groenen tempel onder 

 de gewelven van een altijd groenenden plantentooi van den of spar, 

 wier rijzige stammen als zuilen dienst doen; daar heeft zijn wieg ge- 

 staan , daar zwiert hij in den zomer rond in gezelschap zijner jongen, 

 onder zang en vroolijkheid geteeld. Aan dartelheid ontbreekt het hem 

 niet ; altijd even onbezorgd , huppelt en vliegt hij , in gezelschap van 

 zijn wijfje, onder vele plichtplegingen, den altijd versierden tempel door. 

 En waarlijk , als een sieraad van de wouden , prachtig uitgedost als 

 hij is, mag hij gerust de andere gevleugelde woudbewoners onder de 

 oogen komen. Toch gaat het hem als den meesten stervelingen : een 

 gevoel van eentonigheid schijnt hem wel eens te bevangen, vooral in 

 den winter; dan verlaat hij de bosschen en zwerft hier en daar in 

 kleine troepjes rond. Zoodoende gebeurt het wel eens , dat hij op plaat- 

 sen gezien wordt , waar hij zich anders nooit vertoont. Bosch en boomen 



• Ik werd nog in deze meening versterkt bij het lezen van een der werken van müllek, 

 waarin hij verhaalt hoezeer de jongen nit één nest — door de ouden hij hem zelf 

 opgevoed — in grootte en stemgeluid verschilden ; ook bechstein is volgens zijn schrij- 

 ven van dat gevoelen. 



Hetzelfde wordt nog gezegd van de barmsijs, waaronder ook een variëteit zou wor- 

 den aangetroifeu, bestempeld met den bijnaam van rufeseens. Brehm echter zegt, dat het 

 verschil zoo gering is, dat het niet in aanmerking kan komen. Iets van dien aard kan 

 ik heden nog opmerken bij twee mannetjes-sijsjes; de eene is veel schoouer d.in de andere ; 

 het kinvlekje, dat bij de eene duidelijk is, is bij de andere bijna niet zichtbaar. Met het 

 zwart op de kruin is het even zoo : men vindt daar een aanmerkelijk verschil van 

 zwart; beideu heb ik al drie jaar gehad; het kunnen derhalve geen jonge vogels zijn. 



