358 ONZE VINKEN. 



blijven hem evenwel een ware behoefte; alleen wanneer het daar aan 

 voedsel ontbreekt komt hij op den grond. 



Volgens DE GAVERE moet de goudvink in 1830 in menigte in de 

 provincie Groningen gezien zijn ; hij broedt overigens in de provinciën 

 Gelderland, Overijsel en N. Brabant. Verder komt hy voor in geheel 

 Europa en in Noord- en Midden-Azie. Zoo men wil, verhuist hij geregeld 

 van het noorden naar het zuiden en is dan derhalve een trekvogel. 



In het begin van het trekken ziet men dikwijls eerst de mannetjes, 

 later de mannetjes en wijfjes onder elkander. De goudvink nestelt zeer 

 verschillend, van twee tot tien meter hoog , en legt vier of vijf eieren, 

 die alleen door het wijfje worden uitgebroed. 



In kooien paart hij zeer gewillig en legt zeer gemakkelijk eieren , 

 maar is in het broeden heel grillig. Een paartje legde bij mij in de 

 kooi in één zomer tot vijf eitjes toe , doch alle bij tusschenpoozen ; van 

 broeden was echter geen sprake , evenmin als van een nest te maken. 

 Dit is zonderling genoeg , want nooit zullen zij elkander opzoeken, zon- 

 der voorzien te zijn van een strootje of wat dan ook, dat zij altijd 

 dwars in den bek hebben. Toch bestaan er voorbeelden dat, ze met 

 gunstig gevolg gebroed hebben. Een groote volière met dennenboomp- 

 jes schijnt hun een behoefte te zijn. Men doet het best, het mannetje 

 weg te nemen als het wijfje zit te broeden; altijd volgens de ervaring 

 van LiNDOW, een liefhebber. 



Het was te wenschen dat de goudvink even als de kauarievogel bij 

 ons het burgerrecht als kooi vogel verkreeg, door hen van geslacht 

 tot geslacht in kooien te laten broeden; wie weet of dan hun zang 

 ook niet door aanleeren aanmerkelijk kon verbeterd worden. Om zijne 

 beminnelijke hoedanigheden was dit zeer aan te bevelen. 



Anders is het met den appelvink; alhoewel een schoone vogel is 

 hij toch minder aangenaam in de kooi. Buitendien is zijn natuurlijke 

 zang en stem nog minder prettig dan die van den goudvink en is hij 

 veelal bovendien plaagziek en onverdraagzaam voor andere vogels. Zoo 

 verhaalt lenz, dat hij eenmaal een appelvink had, die drie jaren in 

 vrede bij broedende kanarievogels had geleefd, doch het vierde jaar 

 begon hij mee te helpen, door nest, eieren en jongen te vernielen. 



Herklotz zegt van hem — hij bezat een paartje — dat zij zeer 

 aangenaam voor het oog waren en zich net gedroegen als een paar 

 jonggehuwden in de wittebroodsweken. Overigens, zoo zegt hij, had 



