OMZE VINKEN. 359 



hij veel onaangenaams door het morsen met het voeder, en de ver- 

 pleger moest den vogel dankbaar zijn, wanneer hij de goedheid had 

 zijn vervelende lokstem en gezang voor zich te houden. 



Onze appelvink heeft zgn woonplaats in al de gematigde streken 

 van Europa en Azië. De noordelijke grens van zijn gebied strekt zich 

 uit tot Zweden en de zuidwestelijke provinciën van Europnesch Rus- 

 land. In Siberië, van het laagland van den Amur af tot aan de Euro- 

 peesche grenzen, is hij een zomervogel. In Duitschland, even als bij ons, 

 is hij dikwijls zwerfvogel en trekt derhalve heen en weer ; in den winter 

 komt hij voor als trekvogel uit het noorden; deze tochten schijnt hij 

 soms door te zetten tot in zuidelijk Europa; — waarschijnlijk dat hij 

 nog in 't noorden van Spanje broedt — vanwaar hij dan nog eens 

 verder doorreist naar noordwest Afrika, namelijk Algiers en Marokko. 

 Brehm zegt den appelvink nooit in Egypte te hebben aangetroffen. 



De appelvink bemint boschrijke streken , maar vermijdt naaldboo- 

 men en ook bergachtige omgevingen. Bij ons in Nederland is hij , zoo 

 ik meen, tamelijk zeldzaam en wel vooral in de noordelijke provinciën. 

 Ai,BERDA heeft hem eens gezien in Leeuwarden; hij was daar in een 

 der tuinen geschoten. In Gelderland daarentegen broedt hij en is er 

 even als overal een lastige tuinbezoeker ; vooral op de kersen heeft 

 hij het gemunt. Het vleesch er van gebruikt hij niet, maar weet de 

 pit behendig op den naad door te bijten. Lastiger nog wordt hij 

 door zijn volharding in het plunderen van denzelfden tuin: heeft hij 

 eenmaal een goed plekje gevonden, dan verhuist hij niet eer voor dat 

 alles is vernield wat van zijn gading is ; een goed getroffen schot 

 alleen kan daar een einde aan maken. Dit is evenwel gemakkelijker 

 gezegd dan gedaan , want vreesachtig van aard weet hij zich uitste- 

 kend te verschuilen. 



Even als de groenvink zit de appelvink in den paartijd gaarne in 

 de toppen van hooge boomen te zingen; als broedoord heeft hy dan 

 ook het liefst een omgeving waar eenige van die boomen te vinden 

 zgn. In tegenstelling van het kneutje, duldt hij dan geen ander op 

 zijn gebied en verdedigt dit raet de grootste hardnekkigheid. 



Bij het begin van Mei of in April maakt hij een aanvang met het 

 broeden en legt dan van drie tot vijf eieren; het mannetje lost hierbij 

 in de middaguren het wijfje wel eens af. De jongen vliegen spoedig 

 uit, doch behoeven nog langen tijd de zorg der ouden. Zooals sommi- 

 gen meedeelen , broeden ze wel eens tweemaal. 



