362 ONZE VINKEN. 



te gaan , maar er ook getrouw aanteekening van te houden ; dan zou- 

 den wij door vergelijking een juister oordeel krijgen omtrent dingen , 

 waarvan men nog niet zeker is, of die nog in 't duister liggen. 



Een kleine kennismaking met die vrienden zal niemand berouwen: 

 bij hen is het overal leven, overal poëzie. Of schuilt er geen poëzie in, 

 een vogelnest in de groene bladen verscholen te zien, daar de vlugge 

 jongen op den rand van het nest vroolijk te zien trippelen en fladde- 

 ren, als om de eerste kracht voor hun toekomstig leven te beproeven? 

 Of wel bij heeten zonnenschijn rustiger de schaduw opzoekend, hun door 

 het groene loof in fantastische kleurschakeeringen aangeboden? Of is 

 het minder dichterlijk, wanneer bij regen het kristalheldere water boven 

 het nestje in gezellig gekletter van blad tot blad neervalt, den oudsten 

 der jonge snaakjes, als een kleine waaghals, het neerdruipende water 

 als een eerste doopbad op zgn rugje te zien opvangen, of de hangende 

 droppels als een lafenis hem mild geschonken afpikkend? Dikwijls 

 dacht ik, bij het gezellig wegduiken der kleinen voor regen en zon, aan 

 een landelijk hutje onder het loof verborgen, waarin een huisgezin 

 eenvoudig en genoeglijk voortleeft , van 's werelds groote bewegingen 

 onbewust. Maar bij nader denken bleek mg dat beeld niet juist te zijn ; 

 want zij, die vogeltjes, zijn voor zulk een rustig lot niet geboren; zij 

 moeten leven in den volsten zin des woords; de taak hun opgedragen 

 is niet gering ; doch zij volbrengen die met opgeruimdheid , zoo als elk 

 wereldburger dat doet, die zich op zijn standpunt te huis gevoelt. 



Het duurt dan ook niet lang of onze kleine ploeteraars wippen , onder 

 begeleiding der ouders, van hun wiegje af en dartelen het ruime leven 

 in, onbezorgd voor de toekomst. Gelukkige wezens als ze zijn, leven 

 ze daar niet alleen ten nutte van geheel de maatschappg , maar ver- 

 hoogen nog bovendien het aesthetisch genot der menschen door hunne 

 sierlyke bewegingen en door hun meestal prachtig gezang. Wij kunnen 

 met recht zeggen dat zij de liefsten onder de schepselen zijn; geen 

 wonder dan ook, dat menigeen verleid wordt die diertjes altijd bij 

 zich te willen zien en ze daarom in kooien opsluit. 



Wel is waar, niet altijd vindt men dan wat men wenschte; maar 

 aan wien de schuld? 



Hoe dikwijls heb ik mij niet geërgerd bij het zien van een vogel in 

 een ruimte opgesloten , nauwelijks groot genoeg om er zich in te be- 

 wegen , en wiens gevederte zoo bevuild was , dat het mij eer deed 

 denken aan een opgezet voorwerp, dat eerst een tijd lang voor onver- 



i 



