ONZE VINKEN. 363 



schillige handen als speelpop had gediend en dan later uit slijk en 

 vniligheid was opgehaald. Ik noem dit een schande, een groote ondank- 

 baarheid, den mensch onwaardig; te meer daar zij, de mishandelden, 

 nog hnn schoonste liedje ten beste geven, tot, ja tot dat zij in kommer 

 en ellende bijna al zingende wegkwijnen ! 



Een echt liefhebber doet zulks niet. Hij beschouwt een vogel niet 

 als een speeldoos, hg maakt van de natuur geen automaat, die voor 

 eenige centen in beweging is te brengen. Ik voor mij vind het onver- 

 draaglijk, een vogel te zien als een klomp vuiligheid; het is mij een 

 gruwel als niet elk veertje zindelijk is en netjes op zijn plaats zit, 

 zooals moeder natuur dat verlangt , volgens de orde overal bij haar 

 terug te vinden. Een waar liefhebber geeft dan ook aan zijne zangers 

 een ruimte groot genoeg om goed te kunnen zien wat een vogel 

 is. En dit verdienen zij met recht. Vervroolijken zij niet. reeds uwe 

 kamer, als ge nog aan geen opstaan denkt, en zijn er niet vele zan- 

 gers, die nog uwe avonduren veraangenamen na een dag van drukke 

 bezigheden ? 



Zijn er onder de lezers, voor wie de kosten en ruimte geene belet- 

 selen zijn, dat zij zich dan een volière aanschaffen en zich door de 

 weinige moeite niet laten terugschrikken, daar deze betrekkelijk zeer 

 gering is en ruimschoots vergoed wordt. Mocht men dit betwijfelen, 

 dan gelieve men mg nog even te volgen. 



In het algemeen keurt elk mensch de voorwerpen door de natuur 

 voortgebracht nog al een blik waardig; de meesten toch roepen bij het 

 zien van een vogel, van een bloem: "welk een prachtige bloem! wat 

 een sierlijke vogel!" of staan voor een oogenblik betooverd bij het lied 

 van een of anderen kleinen zanger. Doch hoe dikwijls hoort men niet 

 spoedig de vraag bij het zien van een vogel die niet zingt, een plant 

 die niet bloeit: "zingt die vogel, bloeit die plant ook?" Anders is het 

 hun blijkbaar de moeite niet waard een van beide aantekweeken of op 

 te passen. Wat mag hier de reden van zijn? 



In det gewonen regel komt die onverschilligheid voort uit de opper- 

 vlakkigheid van de beschouwers , door te geringe ontwikkeling van den 

 schoonheidszin, in welke richting dan ook. Zij weten niet waarom iets 

 schoon is : vandaar hun grilligheid ; zij hebben nooit een dieperen blik 

 in het natuurleven geslagen om haar geheim fluisteren door hunne 

 zintuigen waar te nemen; zij verstaan de taal der vogelen niet, zij 

 begrijpen niet de schoone kleuren en verwen der bloemen, het harmo- 



