ONZE VINKEN. 365 



wij hier een blik werpen op het palet van den Eeuwigen schilder , 

 welke ons de overtuiging geeft dat de eenvoudige kleuren hier niet 

 uit armoede , maar met diepe studie zijn bijeeugezet. 



Deze kleuren en teekening, volgens welker rangschikking zij geregeld 

 zijn , zouden reeds een voor schoonheid gevoelig oog genoegzaam vol- 

 doen; de natuur echter kent in haar grootsch geheel geen bekrompen- 

 heid: houding, beweging, de vorming der groepen, zang, alles toont 

 hier overvloed. 



Heeft men een groote kooi, dan zijn de groepen altijd nieuw, altijd 

 afwisselend, en ik tart den besten waarnemer, op éénen dag twee ge- 

 lijke groepen aan te toonen. Bovendien wordt die afwisseling nog meer 

 verhoogd door het eigenaardig karakter van elk der soorten. 



Dat elke vogel een algemeenen karaktertrek heeft, zal voor velen 

 wel niet nader betoogd behoeven te worden. Om dit waar te nemen , 

 plaats ik mij voor mijn kooi, reeds vroeger beschreven. Ik neem een 

 noot of amandel en maak die stuk. Men zal nu misschien meenen, dat 

 dit gekraak nog niet is opgemerkt ; kijk dan maar eens hoe die sijsjes 

 daar, aan de traliën hangende, met begeerige blikken naar mijn han- 

 den zien, terwijl ik de pit in kleine stukjes verdeel om elk wat te 

 geven. Nauwelijks houd ik een stukje tusschen vinger en duim in hun 

 bereik, of een der sijsjes is met den buit verdwenen; hij gaat echter 

 niet te ver, want zoodra het opgepeuzeld is, komt hij weer spoedig 

 terug. Soms gebeurt het ook, dat ze blijven hangen, om, zoo het mo- 

 gelijk was , nog een tweede stukje voor een ander bestemd er bij te 

 nemen. Men ziet het reeds , het sijsje is begeerlijk en vertrouwelijk 

 tevens , zoo niet onbedachtzaam , verleid door het lekker beetje. 



De tweede die zich komt aanmelden is de putter; deze verloochent 

 hierbij zijne meisjesachtige bescheidenheid niet; hij ontvangt het brokje 

 met een zekere netheid, die ons voor hem inneemt. Het schijnt, dat 

 hij bewust is van zijn mooi kleedje ; hij heeft iets van wat men wel 

 eens noemt "een fatje". Zie die andere kleine schelmpjes daar eens 

 ongeduldig en vertrouwelijk uitkijkende met hunne roode kopjes; aan 

 hen geef ik nog het liefst in hunne kinderlijke argeloosheid ; het zijn 

 de barmsijsjes ; dat zij ditmaal niet eerder gekomen zijn, ligt niet aan 

 hunne vrees; jammer dat de kleur hunner lieve kopjes na de eerste 

 ruiing niet weer terug komt. 



Na dezen laat zich de heidebarm zien; deze steekt blijkbaar bij de 

 anderen af; hij doet alsof hij minder beschaafd is; zijn vorm is dan 



