366 ONZE VINKEN. 



ook minder bevallig ; hg heeft iets dorperachtigs , iets schuchters iu zich. 

 "En de goudvink, waar blijft die?" zoo hoor ik sommigen al vragen. 

 Een weinig geduld , lezer. Deze , in plaats van onmiddellijk van het 

 aangebodene te gebruiken, begint kabaal te maken om de anderen er 

 af te houden, bijt dezen en genen weg en vergeet bij al die drukte 

 zelf wat te halen , tot ten laatste , wanneer elk wat heeft en hij nie- 

 mand meer heeft af te bijten , ook hij zich aandient ; want hij is te 

 dom-deftig om het een anderen vogel af te kapen, zooals de berg- 

 en slagvink dat doen. De laatstgenoemde gaat daarbij echter veel be- 

 scheidener te werk dan de eerste ; hij deelt wel eens al loopende een 

 snavelhouw uit , maar blijft bij die kleine overweldiging altijd een zekere 

 zwierigheid bewaren; het is de lompe aanval niet van den bergvink. 

 Deze pakt als een onbegrijpelijk domme indringer den boel aan; het 

 recht van eigendom schijnt bij hem een ongekende zaak te zyn, hij 

 doet alsof er buiten hem geen anderen in de wereld waren. In ronde 

 woorden gezegd : ik haat dezen vogel , hoe schoon ook in de kleêren : 

 het is de lompe onbeschaamdheid in persoon. 



Geheel anders gedragen zich de robijn en de groenvink. De robijn, het 

 is waar , heeft er wel erg in , wat er gaande is ; hij waagt toch niet 

 mijne vingers aan te raken , maar houdt zich van verre , als een nog 

 onbedreven bedelaar , zich vergenoegende met hetgeen anderen in hunne 

 gulzigheid hebben laten vallen. 



De groenvink daarentegen is niet maatschappelijk genoeg; hij komt 

 pas later, als het algemeene peuzelen zijn aandacht trekt ; gelukkig voor 

 hem , als de bedeeling een beetje mild is uitgevallen ! 



Dat de huismusch haar aandeel krijgt, spreekt als van zelf; een 

 wereldburger als zij, komt altijd aan den kost. Bescheidener is het boom- 

 muschje; ofschoon zij wel een broertje of zusje van de vorige gelijkt, 

 ziet men toch bij den eersten blik dat zij van een fijnere famielje af- 

 komstig is. 



Wat den appelvink betrefl,, van dezen kan ik bij ondervinding niets 

 zeggen, zij zijn bij ons in 't noorden te zeldzaam. Bechstein zegt daar- 

 van, dat hij niet te verdragen is, als een geweldig vreter en een ver- 

 velende zanger of schreeuwer. Beehm echter beveelt hem nog al aan, 

 als een ernstige en waardige vogel, die spoedig mak wordt en zich 

 tegenover andere vogels nog al verdraagzaam toont, altijd wanneer 

 zijn schotel goed voorzien is. Gelukkig is hij op hot eten niet heel 

 kieskeurig. 



