ONZE VINKEN. 367 



Met het. voorgaande hebben wij ten minste toch iets gezegd. Doch 

 om het voor en tegen van iemand te beschouwen, is het noodig hem 

 in verschillende toestanden te zien. Zoo ook bij de vogels. 



Het spreekt van zelf: daar mijn gasten den kost voor het eten heb- 

 ben, blijft hun nog genoeg tijd over om eens gezellig met elkander te 

 zitten keuvelen of een algemeen concert te doen hooren. Hier ook blijft 

 elk zich gelijk. 



Een der babbelachtigste is wel het sijsje: deze fraselt en zwettert 

 maar door, ten minste als het maal niet al te lekker heeft gesmaakt 

 en dit soms een dutje ten gevolge heeft: op dieet te leven , daar houdt 

 hij niet van. Is hij nog al matig geweest, dan duurt het niet lang of 

 onze sijs begint zijn druk gezang, dat kunstloos en zonder erg wordt 

 voorgedragen, maar voor een rustteeken gewoonlijk in een vervelende 

 noot eindigt. 



Beter zanger is de robijn; hij doet zich dan ook beter gelden; men 

 kan het zijn houding aanzien : zijn zang is ingestudeerd en het kost 

 hem meer moeite , alhoewel hij er niet karig mede is. Even als het 

 sijsje is hij zijn kost wel waard; het zijn solisten van het koor, die 

 iets beteekenen. 



Onder dezen behoort ook de slagvink; ik voor mij echter kan over 

 zijn milden zang niet te zeer roemen: in mijn volière zingt hij wei- 

 nig, en dan alleen nog des zomers; hij schijnt bg het concert niet rus- 

 tig te zijn, springt gedurig heen en weer, zet de kuif op en laat dan 

 zijn "pink pink" hooren, dikwijls tot ergernis van de anderen, omdat 

 zijn geroep niet altijd even goed intoneert ; hij schgnt daar niet op zijn 

 gemak te zijn. 



Beter op zijn gemak is de goudvink. Als hoofdzanger kan hij niet 

 medegerekend worden; hij behoort tot de dilettanten die zich veel 

 verbeelden; zij doen hun voordracht met veel beweging gepaard gaan 

 en nemen, omdat hun natuurlijk orgaan niets bijzonders heeft, van 

 anderen meestal iets over, wat zij dan als eigen werk voordragen. 

 Zelfs het wijfje waagt er zich soms aan, maar kan het niet verder 

 brengen dan een gedeeltelijk octaaf in dez:elfde orde af te zingen. 



Als vulstemmen komt het heidebarmpje het eerst in aanmerking; 

 zijn geluid is niet onaangenaam; toch verraadt het weer zijn minder 

 goede opvoeding; zyn gezang is natuurlyk maar minder beschaafd; 

 aan mildheid ontbreekt het hem evenwel niet, evenmin als het barm- 

 sijsje; zijn gezang is lief en zacht als de vogel zelf. 



