368 ONZE VINKEN. 



Als zangers van minder gehalte moeten genoemd worden : de groen- 

 vink , de bergvink en de huismnsch. De eerste doet tusschenbeide, hoewel 

 matig, toch nog een goed gezang hooren; de bergvink evenwel is on- 

 verdragelij k , omdat hij, even als de huismnsch, een stem heeft als een 

 oude vrouw, maar als een vrouw die zich verbeeldt het schoone van 

 haar jeugdige stem nog niet verloren te hebben. Ook hier is hij weer 

 als of er buiten hem niemand leefde of zong; het hindert hem blijk- 

 baar niet, al ontstemt hij ook geheel het koor; hij soleert maar door. 



De huismusch neuriet maar wat mee, en is meer toehoorder dan 

 medewerker; zij schijnt van het onaangename van haar stem bewust 

 te zijn ; zij houdt zich verstandig neutraal. 



Volgens mededeeling van anderen moet de rotsmusch nog al bevat- 

 telijk zijn om aangeleerde liedjes goed voor te dragen. Dat de goudvink, 

 robijn en heidebarm dit ook kunnen, weet bijna ieder; de laatste ech- 

 ter in mindere mate. 



Mijn goudvink, die niets geleerd had, heeft gedeeltelijk het gezang 

 van den robijn aangenomen. 



In weerwil nu van dit gemengd koor van artisten , dilettanten en 

 stumpers , geeft het geheel toch een aangenamen indruk , vooral des 

 voorjaars, wanneer alles buiten nog guur en koud is; dan kan het bij 

 den minsten zonneschijn een gekweel zijn als in een heerlijk bosch in 

 den zomer, en men moet al heel ongevoelig zijn, om niet aangenaam 

 opgewekt te worden en zich dankbaar tot de kleine zangers te voelen 

 aangetrokken. 



Het is waar, het valt niet te ontkennen dat dit leven in verhou- 

 ding tot de vrije natuur nog al verschilt. Toch neemt dit niet weg, 

 dat elke vogel , die voldoende ruimte heeft in een kooi en goed opge- 

 past wordt, zijn karakter evenwel behoudt; de meesten bewaren hun 

 vrije wijze van doen , zooals zij dit van den beginne af vertoonden. 



De behandeling kan voor alle vogels niet gelijk zijn; de sijsjes en 

 putters onder anderen , die zich uitstekend tot kooivogels leenen , zijn 

 niet zoo gemakkelijk in te burgeren; velen van hen gaan te gronde 

 alvorens zij gewend zijn; het is een soort van heimwee dat hen schijnt 

 te overvallen. Dikwijls is ook het vreemde voedsel als oorzaak daar- 

 van te beschouwen. 



Om goed te slagen is het raadzaam hun eerst kleine zaadjes te geven, 

 zooals maanzaad of elzenknoppen, als men die kan krijgen. Verder moe- 

 ten ze niet alleen zitten ; een vogel gewent gemakkelyker in gezelschap 



