ONZE VINKEN. 369 



van een ander. Deze wijze van doen heeft in een groote kooi zijn be- 

 zwaren ; vooreerst omdat de andere vogels dan van het dure en moeielijk 

 te verkrijgen zaad gebruiken , en , wat het ergste nog is , dat bij het 

 zien van een vreemden vogel de anderen wild en angstig rondvliegen; 

 de nieuweling doet in de meeste gevallen dit eerst, doch zoo maakt 

 de een den ander angstig. Deze wildheid kan dagen duren, als de boel 

 eenmaal verbruid is. 



Om dit te overwinnen of te voorkomen, neemt men eenvoudig een 

 klein open kooitje en zet dit, met den vogel er in, in de groote 

 kooi. Dit heeft een dubbel voordeel: de gevangen vogel zit dan rus- 

 tiger, gaat spoediger aan het eten en gewent aan de anderen. Deze 

 wijze van installeeren is voor de meeste vogels het verkieselijkste : in 

 dien tusschentijd heeft men dan nog gelegenheid hen op het gewoon 

 voeder te brengen. De tijd, hiervoor noodig, is ongelijk; voor den 

 moeielijkst te gewennen vogel zijn een veertien dagen, voor andere zyn 

 twee dagen dikwijls al voldoende. Men doet goed, na het loslaten, het 

 kooitje nog wat open te laten staan, totdat de nieuwe gast aan den 

 algemeenen schotel goed te huis is. 



Bij eenige vogels heeft het gewennen weinig moeielijkheid', zooals bij 

 het barmsijsjo; dit gaat dadelijk in doen en laten te werk alsof het 

 voor de kooi geboren was ; andere, b. v. de robijn en heidebarm, toonen 

 ook spoedig eenig vertrouwen tegenover den verpleger. Met den slag- 

 vink is dit anders, deze is moeielijk goed te temmen; in een groote 

 kooi behoudt hij vaak een wilde onstuimigheid, vooral als er iets ge- 

 beurt dat hem vreemd is. Ook is het dikwijls een echte twistzoeker. 

 In dit geval kan men niet beter doen dan den rustverstoorder te ver- 

 wijderen, want op beterschap heeft men zelden te hopen. 



Met deze kleine wenken maak ik een einde aan mijn schrijven. Ik 

 zeg dit, omdat ik nog gaarne eenige bladzijden by mijne vinken zoü 

 willen vertoeven, doch ik zou de bestemming van dit opstel uit het 

 oog verliezen. Ik zou n anders nog een kijkje laten nemen bij het ont- 

 waken; hoe sommigen, bij het wakker worden, eerst de beide vleugel- 

 tjes rekken, daarna den linkerpoot onder den linkervleugel brengen, 

 nog eens de vleugels naar omhoog slaan en dan weer den rechterpoot 

 onder den rechtervleugel uitsteken; hoe zij dan nog eenige malen ver- 

 suft rondkijken , nog eens rekken , en dan onder luid. geroep de kooi 

 rond vliegen. Ik zou u hen nog kunnen schetsen in hunne liefdesavon- 

 turen, hoe zij elkander het hof maken, hoe sommige jongeheercn op 



