374 DE IJSGEOT TE DOBSCHAU. 



Dalen we nu langs de 19 houten treden in de grot af, dan valt het 

 ons al terstond op, dat de koude lucht ons van de diepte uit tegen- 

 komt. Onder ons en ter zijde zien we niets dan helder ijs; de opening 

 vernauwt zich eenigszins, en 18 in het ijs uitgehouwen trappen voeren 

 ons verder naar beneden. Hier verwijdt zich de ruimte weer plotseling 

 tot een breed gewelf, en we bevinden ons boven op den vlakken top 

 van een grooten ijsheuvel C , waar zich aan het oog een verrassend 

 schouwspel vertoont. 



We overzien de verlichte hoofdruimte van deze grot , wier op albast 

 gelijkende ijsmassa's het flikkerende licht der flambouwen in voortdu- 

 rend afwisselende richtingen terugkaatsten. 



Vlak op den voorgrond zien we een heldere ijszuil , die den ijsheuvel 

 met het rotsgewelf verbindt; voor onze voeten breidt zich een groote 

 spiegelgladde ysvlakte uit, die in den achtergrond door den rotswand 

 onmiddellijk begrensd wordt. Op dezen ijsvloer verheffen zich iets ver- 

 der naar achteren nog twee in het half duister blauwachtig glinste- 

 rende ijszuilen , als wilden ze het zware rotsgewelf helpen dragen ; de 

 rotswanden zelve zgn hier en daar met prachtige ijskristallen versierd , 

 die tot schoone groepen vereenigd, als edelsteenen van de levendigste 

 kleuren schitteren. Nauwlijks durven we hen met het licht naderen; één 

 ademtocht schier is voldoende om ze te vernielen. 



We dalen nu in de zaal D af, om de bijzonderheden er van wat 

 meer nauwkeurig te beschouwen ; we zouden niet bang behoeven te 

 wezen dat de ijsvloer zou breken , al ware die ook honderdmaal dunner ; 

 al dat kraken onder onze voeten wordt slechts door de afgevallen ijs- 

 kristallen veroorzaakt. * 



Lieten ook reeds de doorschijnende ijszuilen van te voren vermoeden , 

 dat ze geen kalkachtige (stalaktiten-) kern bevatten, toch zijn we ver- 

 wonderd nu we ze van binnen zelfs hol vinden. Ook de rijke ornamenten 

 aan haren buitenkant trekken in hooge mate onze aandacht tot zich ; 

 het is niet mogelijk de veelsoortige ijsversiersels : koorden , bloemen , 

 bladen , arabesken en zoovele andere vormen te beschrijven , die de 

 zuilen bedekken, te meer daar elk van hen door de geringste beweging 

 van den beschouwer of van de verlichtende fakkel een andere gedaante 

 schijnt aantenemen. Het materiaal , waaruit deze zuilen bestaan , is even 

 als al het ijs , dat we hier zien , deels glasachtig en doorzichtig , wan- 

 neer het vrij is van luchtbellen, deels marmerachtig en doorschijnend, 

 wanneer het zulke blaasjes bevat. 



