376 DE IJSGHOT TE DOBSCHAU. 



dikte van ieder der laagjes zichtbaar doet worden. Deze tot 60 voet dikke 

 ijsmassa rust onmiddellijk op den kalksteenen bodem van de grot, die 

 zich verder (bij G) zeer sterk vernauwt en zich weldra in de diepte 

 verliest. Groote opeengestapelde rotsblokken vullen dit laagste gedeelte 

 van de grot ; zij laten echter onregelmatige ruimten en spleten tusschen 

 zich open, die slechts hier en daar gedeeltelijk met ijs, somtijds ook 

 met druipsteen gevuld zijn , zoodat nog ruimte genoeg overblijft tot 

 afvoer van afsmeltend of doorsijpelend water. 



Wij zouden ons nu nog langen tijd kunnen bezig houden met het 

 bewonderen van al de grillige, ij sversierselen, die in lateren tijd door 

 den invloed van meer of minder snel afdruppelend water aan den ijs- 

 wand zijn ontstaan , en die ons in onze verbeelding nu eens verplaatsen 

 in een gothische kapel of in een bloemtuin , dan weer in een keurig 

 gestoffeerd boudoir of in de werkplaats van een beeldhouwer. Maar 

 liever dan bij elk dier bijzonderheden te blijven stilstaan , verlaten we 

 nu reeds deze kille verblijfplaats , en , terwijl we ons weer verblijden over 

 de koesterende zonnestralen, die het prachtig landschap met de met 

 sneeuw bedekte Tatra op den achtergrond verlichten , willen we trachten 

 ons rekenschap te geven van de wijze waarop deze zeldzame wonder- 

 werken door de natuur zijn gevormd. 



In haar geheel beschouwd, is onze grot niets dan een holte, die in 

 de kalkrots afzakt; d. w. z. van de zeer smalle ingangsopening daalt 

 ze meer en meer af naarmate ze dieper in den berg doordringt. Het 

 is bovendien zeer waarschijnlijk dat het verengde lagere uiteinde zich 

 tot aan den voet van den berg voortzet; daar ontspruit althans een 

 bron , die zich door hare constante lagere temperatuur in 't oog vallend 

 van de naburige bronnen onderscheidt en waarschijnlijk slechts gevoed 

 wordt door den afvoer van de ijsgrot en haar kanaalsysteem. 



De holte in den berg is ontstaan doordat het doorsijpelend water, 

 nadat het zich bezwangerd had met koolzuur uit de rottende humus- 

 laag , die den bergrug bedekt , kalk oploste en met zich wegvoerde. Een 

 dergelijke plaatselijke oplossing van een kalkbodem , en dientengevolge 

 het ontstaan van onderaardsche holten, heeft zeer dikwijls plaats , en van- 

 daar dan ook dat zoogenaamde druipsteengrotten in grooten getale voor- 

 komen; men denke slechts aan de prachtige Dechenhöhle in Westphalen , 

 aan de bekende grot van Han bij Dinant , aan de beroemde Baumannsgrot ^ 



1 Album der natuur 1854 p. 254. 



