10 WETENSCHAPPELtJK BlJBLAt). 



verbonden batterij onderscheidde zich, gelijk te verwachten was, van die der 

 gewone verbinding voornamelijk door de veel grootere slagwijdte. Bij zwakke 

 lading was de eerste 33 malen grooter dan de tweede, bij sterkere ladingen 

 was het verschil niet zóó groot. Door op den weg van deze een buis met 

 water te plaatsen , beginnen de ontladingsvonken volkomen op die van een 

 Ruhmkorffapparaat te gelijken , en door deze waterkolom lang , dus hare 

 wederstand groot genoeg te nemen, kan men de ontlading tot twee seconden 

 doen duren. De beelden van daardoor gesmolten en vervluchtigde metaaldraden 

 vertoonen zich duidelijk gestratifiëerd , zoowel voor het bloote oog als wan- 

 neer zij gephotographeerd worden, ln. 



Platina dryvénd op kwik. — Dat dunne platinaplaatjes op kwik kunnen 

 drijven is zeker reeds door velen waargenomen. Voor korten tijd had ik aanlei- 

 ding om dit verschijnsel eenigszins nader te onderzoeken en vond het volgende. 



Een platinaplaatje , cirkelvormig , van omstreeks drie cM. middellijn en 

 ruim 0,3 mM. dik, dreef op kwik zonder merkbare indompeling. Drukte men 

 het met den vinger of met twee glazen staafjes naar beneden , zoodat nog 

 slechts een klein deel van den rand niet door het kwik bedekt was , dan 

 kwam het, zoodra men het los liet, dadelijk weder boven. Met een stalen 

 pincet aangevat en geheel onder gedompeld, zonk het na loslating dadelijk. 



Een grooter stuk van dezelfde platinaplaat, tot een cilindertje gebogen van 

 ruim 3 cM. hoog en 8 mM. middellijn , dreef, als het met de as horizontaal 

 op het kwik werd geplaatst , even als het plaatje. Vertikaal in het kwik, zonk 

 het tot op omstreeks 4 mM. beneden den bovenrand en bleef zoo als een 

 araeometer in het kwik zweven. Eene verdunning der lucht boven het kwik, 

 tot 1,5 mM. kwik hoogte, had geen merkbaren invloed op den stand van 

 het cilindertje. 



Dit alies is, naar het mij voorkomt, een in vorm niet onbelangrijk uit- 

 werksel van de oppervlaktespanning van het kwik. ln. 



Het "residuum" der Leidsche flesch. Hierover heeft hopkinson een onder- 

 zoek gepubliceerd {Philosophical Magazine II p. 314). Het belangrijkste der 

 experimenteele resultaten , waartoe hij daarbij geraakt is , bestaat in het feit 

 dat dit residuum zich sneller ontwikkelt in een glas , dat na de ontlading 

 in trilling wordt gebracht, dan wanneer dit in rust wordt gelaten. Dit levert 

 eene merkwaardige overeenkomst op tusschen den toestand , waarin geladen 

 glas verkeert, en die van gehard staal als het gemagnetiseerd is. Volgens 

 Ji. zou die toestand in de opvolgende oogenblikken na de ontlading worden 



