WETENSCHAPPELIJK EIJBLAD. 61 



het volgende. In het midden der vorige eeuw werd genoemde soort van 

 Zug overgebracht in een klein Alpenmeer, de Seewli bij Brunig. Dit meer 

 is sedert een vijftiental jaren begonnen uit te drogen , zoodat het water 

 nu nog slechts het middengedeelte van het rotsige bekken inneemt. Daardoor 

 kunnen de visschen niet meer hun voedsel vinden langs de vroeger met plan- 

 ten begroeide randen. Onder den invloed dezer minder goede voeding, be- 

 reiken deze visschen nog wel een tamelijk hoogen ouderdom , maar zij blijven 

 klein en schraal. In den volwassen staat hebben zij de grootere afmetingen 

 van het oog behouden, die aan den jongeren leeftijd eigen zijn. Zij zijn na- 

 genoeg kleurloos , met groote roode oogen , ware albino's. Daar zij hun voed- 

 sel niet meer langs de randen maar alleen aan de oppervlakte van het water 

 vinden , heeft hun bek allengs den schuinschen stand aangenomen die eigen 

 is aan andere visschen , zooals Alburnns , die hun voedsel mede aan de op- 

 pervlakte zoeken. (Archives des se. phys. et natur. 1876, p. 35). 



Later heeft falio onder den titel van De la variahilité de Vespece a 

 propos de quelqties poissons , eene lezenswaardige verhandeling geplaatst in 

 de Archives d. se. phys. et natur. der Bibl. univ. 1877, p. 185, waarin 

 ^ij) op grond zijner waarnemingen aangaande de levenswijs en de plaatsen 

 van verblijf der in Zwitzerland levende visschen , aantoont hoe allengs ver- 

 scheidenheden kunnen ontstaan, die door lengte van tijd tot bijzondere soor- 

 ten kunnen worden. Uit den aard der zaak is deze verhandeling voor geen 

 uittreksel vatbaar. Wij maken er derhalve alleen onze in dit onderwerp belang- 

 stellende lezers opmerkzaam op. 



Alleenlijk stippen wij hier nog aan , dat in die verhandeling ook proeven 

 worden medegedeeld over den invloed die eene langzame verwarming van het 

 water, van 9^5 tot 27'^' C. , op de daarin verblijf houdende visschen heeft. 

 Visschen zonder zwemblaas blijven dan op den bodem van het vat liggen ; 

 viss.chen met een gesloten zwemblaas worden gedwongen te stijgen , visschen 

 wier zwemblaas een luchtbuis heeft kunnen daaraan weerstand bieden , doordat 

 van tijd tot tijd een luchtbel ontlast wordt. Een en ander is een nieuw be- 

 wijs voor de passiviteit der zwemblaas. Zeer opmerkelijk bij deze proeven waren 

 de kleursveranderingen die de visschen bij deze langzame verwarming onder- 

 gingen. De proeven hadden in Januari plaats, dus in een tijd wanneer de 

 visschen bleek van kleur waren. Bij verwarming werden de kleuren donkerder 

 en levendiger , ongeveer als in den rijtijd. Bij bekoeling verbleekten zij weder. 



HG. 



Nieuwe methode om de ontwikkeling der vracht in het Togel-ei te be- 



