70 WETENSCHAPPELIJK lUJlJLAD. 



tijd waarop het schapenfoetus 30 centimeters lang is , niets vond dat de aan- 

 neming van dat feit kon rechtvaardigen. Hij kwam tot de overtuiging dat 

 GOODSIR gedwaald heeft. Naast de linea mediana der bovenkaak vindt men 

 een epitheliale zak , die van het mondslijmvlies ontspringt en binnen de kaak 

 dringt. Dit zakje is naar alle waarschijnlijkgeid voor een tandkiem gehouden , 

 waarop het ook wel wat gelijkt, zoodat pietkiewicz zelf het in 't eerst 

 daarvoor hield. Maar verderop , meer van de linea mediana verwijderd , neemt 

 het zakje meer den vorm van een kanaal aan [kanaal van stenson?], terwijl 

 weldra om dat kanaal een kraakbeenig omhulsel verschijnt en aan zijn bovoE- 

 gedeelte een vaatrijk lichaampje zich vertoont , — het zoogenaamde orgaan 

 van JACOBSON. De dwaling van goodsir is overigens zeer begrijpelijk ; maar 

 daar het bedoelde epitheliale zakje niets anders is dan de doorsnede van het 

 mond-uiteinde van het orgaan van jacobson, is er ook niets dat voor het 

 bestaan van drie snijtanden , een hoektand en een kies pleit. (Compt. rend. , 

 Tom. LXXXVI, pag. 508.) d. l. 



Verdeeling van het koolzuur des bloeds over de roode bloedlichamen en het 

 serum. — Men neemt aan dat al of bijna al het koolzuur des bloeds zich in den 

 staat van combinatie of van oplossing in het bloedserum bevindt. Volgens de 

 onderzoekingen van l. fredericq op paardenbloed is dit echter niet het geval 

 en , aangenomen dat zulk bloed 3 deelen vochtige bloedlichaampjes op 7 deelen 

 serum (naar 't volume berekend) bevat, blijkt uit die onderzoekingen dat de 

 roode bloedlichaampjes slechts ongeveer de helft minder koolzuur bevatten 

 dan een gelijk volume serum. {Compt. rend. Tom. LXXXIV, p. 662). 



D. L. 



Phylloxera vastatriz. — Sedert in 1872 de heer snellen van vollen- 

 HOVEN de aandacht van de lezers van dit Album vestigde op de verwoesting 

 der fransche wijngaarden door eene plantluis , de Phylloxera vastatrix , zijn 

 wij in het Bijblad slechts een paar malen daarop teruggekomen. Bijna alle 

 nummers van de Comptes rendns de V Académie des sciences hebben sedert 

 dien tijd aanprijzingen van middelen tegen deze ramp bevat, doch van goede 

 gevolgen bleek slechts weinig. Thans schijnt één middel uit de vele bijzonder 

 de aandacht te trekken en goede uitkomsten te beloven ; het is het sulphocar- 

 bonaat van potasch. Mouillefert , fatio en anderen prijzen het op g:rond 

 van hunne ervaring aan als een afdoend middel, en f. geyraud heeft zelfs 

 een werktuig {pal distributeur) uitgevonden om eene oplossing van dit zout 

 in den grond te doen dringen waar men dat wil , zonder dien grond te veel 



